Alice Springs

Na de afgelopen week zonder moeite de ruimte met mens en dier te hebben gedeeld valt het mij zwaar om hier in Alice Springs op een grote familiecamping te staan. Veel leven en drukte hier dus en ik heb ‘last van‘ territoriumdrift. We staan op een plaatsje tegenover de sanitaire voorzieningen en er is een groepje Duitse jongeren die een stukje looppad overslaan en zo de kortste route over ONS plekje lopen. Ik word er helemaal gek van. Maxim moet me bedwingen om ze niet na te roepen dat hun grootvaders ruim 60 jaar geleden ook al zo rücksichtslos und immer gerade aus rond marcheerden.....Net nu ik ‘ze’ weer een beetje aardig begin te vinden. GRMPFFFF.
Vanochtend heeft Maxim een nieuwe methode ontwikkeld om moeilijk te fotograferen vogels toch voor de lens te kunnen krijgen. Hij rijdt ze gewoon aan, niet te hard natuurlijk maar een beetje. De vogel in kwestie, een dwergpapegaai, was niet bijzonder gecharmeerd van deze nogal brute benaderingswijze en kon na de fotosessie, weliswaar mét bult op de kop en met achterlating van enkele veren, met opgeheven kop en luid schreeuwend het slagveld verlaten.
Er worden hier enorm veel dieren aangereden, grootte maakt niks uit. Van wombat tot kangeroe en van koe tot kameel, we hebben alles al aan de kant van de weg zien liggen. Ik verdenk met name de road trains van veel slachtoffers. Uit deze lange vrachtwagencombinatie komt niet zelden een van reflecterende rode glazen voorziene gebrilde bebaarde kerel met bierbuik, witte benen in korte broek en altijd een hoed of pet op de kop die waarschijnlijk dient om de weinig overgebleven hersenen bij elkaar te houden. Deze jongens rijden met snelheden van over de 100 km over (onver)harde wegen en stoppen nergens voor, ze hebben overigens ook een remweg van meer dan 500 meter. Voor eigen gemak en veiligheid hebben ze de voorkant dan ook flink gepantserd met een bull bar en met dik gaas voor de ruiten om de kleinere brokken beest en losse stenen geen schade aan ruit of frame te laten veroorzaken. Na ruim 4000 km (schadeloos) te hebben gereden, waarvan het meeste onverhard, kregen wij net op de eerste kilometer verharde weg een close encounter met een road train. Je wordt aangeraden als deze jongens je naderen aan de kant te gaan en snelheid te minderen of te stoppen. Ondanks dat wij ons aan deze raad hielden kregen we toch een enorme kei op onze voorruit waardoor er een ster van 2 cm doorsnede in de ruit zit. Shit, daar gaat onze borg....