Zo voel ik me dus, leeg en onbewoond.
Vanavond hadden we een kerstetentje met de collega’s en ik heb er niet van kunnen genieten. Het kostte me grote moeite om aanwezig te zijn en als ik eerlijk ben was ik er helemaal niet, en eigenlijk de hele dag al niet. Ik wilde vluchten, weg van tafel en mijn disgenoten, weg naar huis. Maar ja je bent ‘volwassen’ en zet je er overheen, je babbelt hier, glaasje zus en je prikt een vorkje daar. Maar het unheimische gevoel bleef.
Niet dat ik de mensen eng vind maar meer vragen naar boven voelde komen van ‘wat doe ik hier?’, ‘waarom doe ik dit en voor wie?, ’vind ik dit leuk?’,Nee dus! Ik voel me een vreemde eend en absoluut niet ‘thuis’ op het werk. Dit gevoel werd tijdens de maaltijd zo sterk dat ik van tafel ben gegaan en een poos in het donker achter mijn bureau heb doorgebracht.
Terwijl ik daar zat, klonk er gelach en werd er gezongen en ging het feest gewoon door (gelukkig). Zo voelt ‘het bestaan’ momenteel ook voor mij. Als of ik naar ‘het leven’ kijk en er even geen deel van uitmaak, ik zit in het oog van de cycloon. De rust van in het donker zitten deed mij goed en ik heb, nadat ik voldoende ‘moed’ had verzameld, de persoon die deze avond geregeld heeft bedankt en ben ik weggegaan.In de auto merkte ik pas hoe hoog mijn hartslag was en de knoop in de maagstreek, alsof ik voor mijn leven heb moeten rennen. Ik kan me voorstellen dat je denkt als je dit overkomt dat het een paniek aanval is en dat je enorm schrikt. Met de Deep Change is echter gesproken over deze verschijnselen en ik ben blij dat ik dit kan herkennen. Kortom, weer een stapje vooruit en mijn weekend is begonnen. Ik kan drie dagen lekker doen ( en laten) waar ik maar zin in heb....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten