Daverende donderdag

Tijd om weer even heel dicht bij mezelf te blijven. Vandaag zijn we op het werk zalig ‘kerstig’ begonnen door alle kaarsjes aan te steken die we maar konden vinden. Zelfs de eeuwig lachende tuinkabouter die al 2 jaar tussen de plantjes op mijn bureau staat, moest eraan geloven. Eigenhandig heb ik het -parmantig van tussen de billen uitstekende- lontje (hij lag namelijk op zijn buik op een bloemenbedje in een bloempotje) in de brand gezet, wat mij om onduidelijke redenen erg veel voldoening gaf....Uiteraard hebben we hierna de kale Tl-verlichting uitgeschakeld. Waarna we uit volle borst enkele kerstliederen ten gehore hebben gebracht, die ondanks de bezielende leiding van dirigent Henk, helaas niet allemaal tegelijkertijd werden ingezet maar wat eigenlijk bij sommige nummers zoals Glohohoria, nog helemaal niet zo slecht klonk. Kortom een prachtig moment van spontane teambuilding, ik kreeg er in elk geval een warm gevoel van in de hartstreek.
Daarna hebben we afscheid genomen van onze altijd drukke, luidruchtige en uitbundige uitzendkracht. Hij werd er zowaar (een beetje) stil van, en dat vond ik mooi om te zien.
Terugblikkend naar vandaag kom ik tot de slotsom dat het een rommelige maar gezellige dag is geweest. Ik heb veel gelachen en genoten van alles en iedereen en vooral van de oliebollen en plakjes cake die de ‘op vakantie gaande collega’s’ hadden achtergelaten om het ‘leed’ voor de achterblijvende doorwerkers wat te verzachten.

Tot slot heb ik ook nog een mooie ‘clifhanger’ zodat er morgen weer gelezen moet worden. Ik heb namelijk een ‘kennismakingsgesprek’ maar meer daarover, je raadt het al, MORGEN!