Dus heb ik een lekker scholletje gebakken met gestoofde venkel met een rood uitje met een posteleinsalade waarin stukjes pecannoot en uitgebakken spekjes met een beetje honing en het geheel gecompleteerd met stukjes zoete aardappel van de Turkse winkel.
Smullen dus!
Maxim en ik zijn heel even wezen kijken bij de buuf want daar is het aanrechtblad behorende bij de reeds geplaatste keuken afgeleverd. De buuf is met een verbouwing bezig waar Frans Bromet zijn vingers bij zou aflikken. Afgelopen april hebben ze twee kerrevens over het huis heen in de tuin getakeld met de bedoeling daar tijdelijk in te wonen tot oktober om dan vóór de winter weer het geheel verbouwde huis te kunnen betrekken. Niets is echter minder waar, Bromet had er zo een TV special van kunnen maken en een half jaar extra kunnen uitzenden want ‘het zit een beetje tegen’. De familie zal naar alle waarschijnlijkheid deze winter nog moeten doorbrengen in de kerreven en heeft de tijdelijke behuizing alvast heel dapper opgeleukt met wat gezellige kerstverlichting.
Maar goed, zoals ik net schreef is het aanrechtblad afgeleverd en in mijn beleving is zoiets te vergelijken met ‘het hoogste punt in de bouw bereiken’. Dat wilden wij persoonlijk wel even komen bekijken. Helaas kwam daar niets van want de heer des huizes, veelzijdig vakman in hart en nieren, had de hele handel vakkundig afgeplakt teneinde de tegeltjes boven het aanrecht ‘vlekkeloos’ te kunnen zetten. Dus die tegeltjes hebben wij mogen aanschouwen (heel fraai overigens) en het aanrecht ‘bedacht’ ik er maar gewoon bij. Mijn lief had nog een beetje extra stimuli nodig om een en ander voor te stellen en heeft ter plekke nog een pintje gevat om samen met de buuf en haar man even te mijmeren over ‘straks’ en ‘later’ als alles klaar is.
Ze komen er wel, die buuf en co, want ze hebben voor mooie dingen gekozen en kwaliteit. Het duurt alleen even.
1 opmerking:
...Bloos....
Een reactie posten