Deep change dag 5

Vandaag een dag vol emotie, herkenning en ontroering. Allemaal cadeautjes want het is tenslotte Sinterklaas. Bovendien wie kan mij navertellen op één dag ‘gestoeid’ te hebben met een tijger en een draak en dit overleven? Nou ik wel!We hebben een prachtige oefening gedaan met drie vrouwen, we hebben onze grenzen bepaald en door bij jezelf na te gaan wat er gebeurt als deze grens overschreden wordt, hoe je reageert, wat doe je en wat doet het met je, was een heuse eye opener. Ook mocht je bij deze oefening ‘het beest‘ in je ontdekken en waren alle ‘tactieken‘ geoorloofd. Mij is overigens niet echt duidelijk geworden welk beest er in mij schuilt (een beer?) maar dat maakte de eerste ontmoeting met de tijger niet minder indrukwekkend. Ik heb echt een tijger langs mijn grenzen zien sluipen en heb geruime tijd ‘stand‘ kunnen houden. Nog kan ik onze handen voelen en de emoties die onmiddellijk omhoog borrelden vanuit mijn buik door dit directe contact. De draak was heel erg speels en plagerig wat mij erg van mijn stuk bracht. Het kostte me erg veel moeite om ’mee te kunnen spelen‘. De draak verraste me steeds met nieuwe ‘aanvallen’. Het voelde als een oude vergeten pijn vanuit de buik en deed mij pijnlijk beseffen hoe bloedserieus ik in dit leven sta...Waar is dat kleine meisje in mij toch gebleven?Al sinds het vorige blok lonkt de zee maar kon ik het ‘avonds niet meer opbrengen hier naartoe te rijden. Vandaag vond ik een (zee)maatje en daar kwamen nog twee maatjes bij en zijn we na het avondeten naar Egmond aan zee gereden. Het stormde verschrikkelijk en het lawaai van de branding oorverdovend. Ik heb de longen uit mijn lijf geschreeuwd met een lange kreet, heerlijk voelde dat, bevrijdend en letterlijk voel ik dat mijn keel geschraapt is. Ik voel me verbonden met alles en iedereen en sta steeds meer open terwijl ik dichter bij mezelf kom. Morgen alweer laatste dag van blok twee. Time flies and I’m enjoying myself!