Vandaag even niet met mijn hoofd in het verleden maar in het hier en recente heden. Wat een verschrikkelijke BOUT dag. Dat kan je natuurlijk altijd overkomen en de ene keer heb je meer veerkracht of zie je mogelijkheden hier anders (lees beter) mee om te gaan. Vandaag wil het echter niet lukken en voel ik mij slechts verbonden met de regen die bijna onophoudelijk neerstroomt langs de ramen en zit ik te simmen.
Waarom sta ik toe zo uit balans te raken? Wat heeft me zo geraakt? Ben ik ontevreden? Zo ja, waarover dan?
Ergens binnenin mij vechten de innerlijke criticus en de rechter over wie het hoogste woord mag hebben en zoals dat meestal gaat als er twee vechten om een been loopt, in mijn geval, de cynicus er mee heen.
Smalend denk ik aan vandaag terug en voel een onbestemd gevoel opkomen. Mijn werkplek waar de laatste tijd het ‘stroperige’ klimaat van niet vooruitkomen maar ‘handhaven’ heerst terwijl ik op de rand loop van mijn kunnen en bijna dagelijks mijn lijstje van prioriteiten moet herschrijven en ik tegelijkertijd apetrots ben dat het de aanwezigen lukt de tent te laten draaien. Mijn werkplek waar ik met plezier heenga, hoewel het lang niet altijd even makkelijk is met alle (personele) veranderingen van de laatste tijd om te gaan. Mijn werkplek waar ik veel energie in stop, waar ik nog lang niet uitgeleerd ben, raakt me vandaag als een mes in mijn rug. Een wijzende vinger en ‘vaag’ onderhuids geschimpscheut en geneuzel.
Komen dit soort ongenoegens naar boven en buiten omdat ik er een weekje niet ben? Is er dan pas een voldoende ‘veilige omgeving‘ om dit te ventileren? Als we nou gewoon eens met elkaar afspreken om niet zoveel te lullen maar gewoon er te zijn en te doen waarvoor de burger ons betaald.
Werken, en dan ook nog het liefst samen, wat een mooi streven, samenwerken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten