Gezellig hé...

Hemelse bollen...

Het is wat rustiger op het werk waardoor ik me heb gepermitteerd om bij aanwezige collega's op de 16e etage enkele vers gebakken oliebollen te nuttigen.
De maker van de oliebollen pochte gisteren namelijk de lekkerste oliebollen van de wijde omtrek te bakken. Smulpaap als ik ben hoefde ik weinig aanmoediging om dat proefondervindelijk vast te willen stellen.
Met de trap, jawel, naar de 16e getogen van de Neudeflat alwaar de bepoederde bollen me toelachten.

"Neem mij, neem mij" riepen zij in koor, tja en hoe kan ik die lieve aanmoedigingen nu weerstaan? Alleen al de geur was heerlijk en de smaak van de perfect rond gebakken warme zachte oliebol (doch licht krokant van buiten) was hemels.
Het zijn met recht 'Royal balls' te noemen met oranje snippers en heel veel krenten op ambachtelijke wijze en met veel liefde vervaardigd. Ik heb gelijk een bestelling van 10 stuks geplaatst die ik vanavond ga ophalen. Ik kom zo het oude jaar wel door in elk geval ;-)

Vette grijns!

Verdulleme part 2...

Het eind van 2008 verloopt niet gladjes. Het zijn natuurlijk luxe sores maar het is toch wel vervelend als de vaatwasser weigert datgene te doen waarvoor ie er is, namelijk de vaat te wassen. Na twee dagen vaat doen heb ik oude vrouwenhanden. Natuurlijk is het handmatig vaatwassen hier niet de enige schuldige aan. De vrieskou buiten maakt dat mijn handen er doorleefd uitzien, net als mijn neus en oren overigens.
In elk geval helpt veelvuldig wrijven en insmeren wel alleen wel met het neveneffect dat ik glibber over het toetsenbord.
Nog even behelpen want de monteur komt woensdag pas, en natuurlijk mazzel gehad dat ie er na de kerst pas mee ophield..

Vette groet!

Verdulleme...

Vanochtend ben ik vol goede moed opgestaan en vastbesloten het lekkers er gelijk weer af te trainen. Niets mis mee zul je denken. Maar in plaats van dat de kosmos mij toejuicht in mijn enthousiasme, krijg ik een natte klets over me heen en kan ik mijn lol op met dweilen.

What happend?
Van de fysio heb ik een aantal oefeningen mee gekregen om thuis te oefenen met gewichtjes. Zuunig als ik ben (of was het luiheid??) bedacht ik mij dat ik net zo goed een fles wasmiddel als gewichtje kan gebruiken en dat werkte tot vanochtend prima.
Helaas heb ik zelf verzuimd de dop er goed op te draaien met als gevolg dat ik een flinke gulp wasmiddel (wat prikt die zooi in de ogen) over mijn kop heen gooi en dankzij de grote brede mond zeker één liter over mijn hoogpolige kleed heb gegooid. Niet ernaast, waar ik het makkelijk kan opdweilen, nee er op. Nooit geweten dat wasmiddel zulke vlekken kon maken.

GRMPFFFFF

Het ruikt er nu wel lavendelfris, dat dan weer wel.

Geintje van Maxim...

Lief had een creatieve bui en knutselde voor ons kleine nichtje een mooie kertstkaart. Ik had nog geen kerstwens op mijn blog maar deze voldoet prima :-)
Deze kerstwens kreeg ik toegestuurd en wil ik ook nog delen en dan is het op.

Morgen weer een dag :-)

Kerstavond...

Alle boodschappen zijn binnen, de winter mag komen en zelfs langdurig ingesneeuwd raken is geen probleem. Ik ben al volop voorbereidingen voor het kerstmaal aan het maken, de familie van lief komt een vorkje prikken.
Op het menu staan:

Alle gekheid op een stokje

Hoe heter hoe beter

Zoete herinneringen

Niet dat bovenstaande je veel wijzer zal maken, ik houd wel van een beetje mysterie ;-) het is in elk geval absoluut vlees- en visloos.

Wel is alles eerlijk en met de hand bereid dus niets uit pakjes of blikjes.

Het koken voor wat meer personen vind ik een heerlijke uitdaging.
Genoeg voor nu, fijne avond en gezellige dagen gewenst.

Bezige groet!

In de wolken...

Vandaag heb ik de uren die ik gewerkt heb het afgelopen jaar eens goed bekeken en in plaats van dat ik 2 dagen in de min sta, heb ik zelfs nog 2 dagen vrij tegoed in 2008.
Morgen ben ik dus onverwachts vrij en dat geeft me een heerlijk gevoel. Een mooie meevaller dus, net als mijn salarisstrookje ;-)
Ik wil nog niet te vroeg juichen maar het lijkt erop dat ik een gratificatie heb gehad of ik heb een loonsverhoging gemist het afgelopen jaar. Mijn nieuwe aanwinst in de vorm van mijn laptopje kan ik er in elk geval prima van betalen ;-)
Ik loop dus met mijn hoofd in de wolken. Niet zo moeilijk trouwens vandaag want het was erg mistig en ik heb enkele zeer fraaie plaatjes mogen schieten waarvan bovenstaande er één van is ;-)

Luchtige groet!

Vakantieleed...

Vanwege wat bizarre omstandigheden vandaag een blogje uit de oude doos.
Het betreft een vakantieverhaal van een oud collega.

Tja, je bent jong en wil op vakantie, dan ga je toch gewoon! Zo gezegd, zo gedaan en werd er met een otootje richting oosterburen gereden.

Collega S. en vriendin met een hoop lol die, ongehinderd door ook maar enige kennis van de Duitse taal, toch daar kwamen waar ze wilden zijn.
Misschien waren ze dan wel jong maar uit een ei kwamen ze zeker niet want elke keer als ze het otootje parkeerden in een Duitse stad dan schreven ze de straatnaam op een papiertje om zo weer het voertuig terug te kunnen vinden. Niet dat ze het eigenlijk nodig hadden want ze vonden eigenlijk altijd het vehikel op eigen 'kracht' terug.

Het zal zo'n beetje aan het eind van de vakantie zijn geweest dat de prille dames na een uitgebreid stedelijk bezoek weer het voertuig wilden opzoeken. Jammergenoeg kwamen de dames er deze keer niet uit en moest het papiertje met straatnaam er aan te pas komen. De dames klampten een Deutsche Polizist aan en begonnen aan hun charme offensief om de diender met handen en voeten duidelijk te maken dat ze hun voertuig zochten en dat het otootje in de straat op het papiertje moest staan.

De agent schoot bij het lezen van de straatnaam onbedaarlijk in de lach, op het papiertje stond namelijk , je raadt het al "einbahnstrasse".

Tevreden zijn...

In deze periode van het jaar is het niet zo vreemd om eens even stil te staan bij de afgelopen maanden. 2008 was voor mij een bewogen jaar maar goed dat is eigenlijk elk jaar wel ;-)

Vandaag heb ik het besluit genomen dat het goed is zoals ik ben, wellicht nog steeds met 20 kilo overgewicht en ik heb mijn best gedaan om er meer vanaf te krijgen maar het lukt me niet ondanks al het extra bewegen en herbalife.

Vandaag besluit ik dat het goed is zoals ik ben, ik accepteer dat ik geen slanke den zal worden, het is goed zo.

Dit blogje is niet bedoelt als vrijbrief voor mezelf om weer overal mijn tanden in te zetten maar meer als berusting en acceptatie wie ik ben.

En dat is een prima mens met een maatje meer.

Tevreden groet!

Shrinking laptop...

Of groter gegroeide kat....

Ik was de barsten in het plasmascherm van de 'oude'laptop helemaal zat en heb vandaag de stoute schoenen aangetrokken en ben op zoek naar zo'n leuk klein maar fijn laptopje gegaan.

Wat een keuzemogelijkheden allemaal. Ik heb me zitten vergapen aan alle mogelijkheden en leuke gadgets die er bijgekomen zijn. Ik ben uitstekend geslaagd al zeg ik het zelf. Ik ben uitgekomen op de ASUS EEE PC en ik ben helemaal verguld. Foster wat minder want die ziet geen kans meer om ongezien achter de laptop te verdwijnen. Hij blijft het proberen maar begint volgens mij nu wel door te krijgen dat er iets veranderd is ;-)

Oud leed...

En wederom heeft Wieneke mij weten te inspireren tot het bloggen van een kort stukje. Ditmaal over het op- en neer rennen van de trap. Dit gedrag heb ik overgehouden sinds ik een keer zelfstandig geklust heb in mijn toenmalige woning in Utrecht. In die tijd had ik nog geen (handige) man en was ik de mening toegedaan dat ik alles wel zelf kon. Ik had de muren allemaal al geverfd en had ontdekt dat er mooie houten vloerdelen onder de tien lagen zeil en vloerbedekking vandaan kwam. Het behoefde alleen te worden opgeschuurd. Dapper begonnen met een vlakschuurapparaat kwam ik na twee m2 geschuurd te hebben een alcoholische vernapering halen in mijn buurtcafé Averechts.

Aldaar aan de toog vertel ik over mijn stoere schuurklus en werd ik alras bijgepraat over grote schuurapparaten welke te huur zijn en waarmee het schuren van je vloer in een handomdraai zou zijn gebeurd....
Zo gezegd zo gedaan, de volgende dag vol goede zin zo'n ding gehaald. Ik moet er wel bij vertellen dat ik altijd de dingen doe op mijn manier. Ik had dus de kamer niet leeggehaald maar verschoof de spullen telkens een stukje. Zo ook mijn mega grote tv die ik kort daarvoor uit pure frustratie had aangeschaft omdat de kleinere modellen steeds gejat werden in mijn fijne woonbuurtje ;-) maar dat is een heel ander verhaal...
Goed het klussen dus, de stekker aan het verlengsnoer van mijn niet te tillen en dus onjatbare tv had ik met tape vastgemaakt aan de deurpost en ik zet de schuurmachine in postitie en aan.
Allejekes wat een lawaai en wat een getril. Het schuurbeest vrat zich gelijk een halve centimeter in de vloer en toen ik 'm een zetje gaf schoot ie naar voren. Voordat ik goed en wel doorkreeg wat er allemaal gebeurde had het snoer zich van de deurpost losgetrild en was het schuurapparaat er nietsontziend overheengegaan.

Een steekvlam vanonder de allesschuurder en vervolgens een daverende stilte. Ik was totaal verbijsterd, slaakte een luide gil en nam een duidelijke schroeilucht waar en ben gaan rennen als een kip zonder kop. Toen op de trap duidelijk werd dat er niets in de hens stond ben ik teruggegaan en voorzichtig de schade gaan opnemen. Onder het schuurapparaat was de vloer verschroeid en de electriciteitskabel voor de helft weggeschuurd. Het apparaat had niets alleen was de hoofdzekering eruitgeslagen en die werd enige uren later door een nogal meewarig kijkende man van de energieleverancier vervangen.

En de vloer? Daar heb ik fijn goedkoop tapijt overheen gelegd, jaja zelf gedaan ;-)

Leed...

Gisteren (en vandaag trouwens ook) had ik nodig om het mij overkomen leed, door eigen toedoen overigens, te verwerken.
Ik denk dat laptop en ik samen vele tienduizenden kilometers gereisd hebben onder de meest erbarmelijke toestanden over de meest vreselijke hobbelige en stoffige wegen in de outback van Australië. Nooit heeft ie me in de steek gelaten, altijd was ie daar en deed ie wat ie moest doen.
En gisteravond liet ik mijn innig geliefde laptop zomaar uit mijn handen vallen. Na van pure paniek de trap een aantal keren op- en af te zijn gerend (dat doe ik namelijk als ik in paniek ben) . Ik heb alle losgesprongen onderdelen weer op de plaats gedrukt en heb 'm opgestart. De programma's lijken het normaal te doen maar het plasmascherm is onherstelbaar beschadigd. De foto hierboven is van gisteren, toen leek het op wat barsten na wel mee te vallen. Nu echter is al duidelijk dat mijn scherm langzaam maar zeker zwart zal kleuren. De barsten worden dikker en het lijkt wel of ie aan het bloeden is.
Het eind lijkt nabij en mijn bloggersbestaan wordt ernstig bedreigd.

Droevige groet...

Cry of the snow lion...

Vanochtend hebben wij ons vermaakt met het bekijken van een tweetal documentaires. De eerste was Bush's brain met dank aan Redstar van wie ik deze mocht lenen.
Vandaag beperk ik me echter tot een verslag van Cry for the snow lion.
Cry of the Snow Lion is een verkenning van het bekende, maar niet altijd even goed begrepen Tibet. De documentaire is gefilmd tijdens negen reizen door Tibet, India en Nepal. De totstandkoming duurde dan ook maar liefst tien jaar. De documentaire neemt je mee naar het lang verboden 'dak van de wereld'; van zelden geziene rituelen in afgelegen kloosters tot de bordelen en sloppenwijken in de heilige stad Lhasa tot de toppen van de Himalaya. Geheimen uit de recente geschiedenis van Tibet worden verkend aan de hand van persoonlijke verhalen en interviews en in het geheim opgenomen filmbeelden.

Ik vind de inspanningen van de Dalai Lama om vast te houden aan een geweldloze strijd voor rechtvaardigheid inspirerend en krijgt mi een nieuwe betekenis in deze wereld van oorlog en terrorisme. Om met de woorden van de Tibetaanse intellectueel Lhasang Tsering te spreken: ‘Alle leiders in de wereld praten over vrede, maar niemand doet er iets aan.’ Ondanks meer dan 50 jaar van onderdrukking benadrukt Lhasang dat de Tibetanen ‘nog niet de hoop en moed verloren hebben om vrij te zijn.’

Ik heb de documentaire op DVD opgenomen en deze wil ik met alle plezier naar een geïnteresseerde toesturen. Laat maar weten via de mail.
Cry of the Snow Lion verkent de geschiedenis van een onderdrukt Tibet en laat zien hoe het spirituele geloof nog steeds inspireert tot hoop op een vrije toekomst.

Kerstbal...

Sinds vorige week hangen hier de kerstballen alweer voor het raam. Ik heb een 40-tal kerstballen opgehangen in verschillende maten en dessins, wel allemaal goudkleurig. Ze hangen op verschillende hoogtes aan de gordijnroede. Ik vind het wel een grappig effect hebben en hoewel sommige op perfecte hoogte voor de katten hangen, hebben deze er nog geen poot naar uitgestoken. Niet dat dàt me zorgen baart want de ballen zijn allemaal onbreekbaar.

Ik heb een hele serie foto's gemaakt maar het lukt me niet om ze sfeervol op de digitale plaat vast te leggen. Je zult me dus op mijn woord moeten geloven dat het er leuk uitziet ;-)
Er hangt één heksenbal tussen waar ik mij, zoals je kunt zien, uitstekend mee vermaakt heb. Morgen eens kijken of we een familieportret kunnen maken met lief en de jongens.

Knagen...

Onderschrift foto: "Ach vrouwtjelief toe blog niet meer..."

Heb jij ook wel eens het gevoel dat als je de deur dichttrekt dat er dan iets in je achterhoofd begint te knagen maar dat je daar even geen aandacht aan schenkt en je voortvarend op weg gaat in de nieuwe dag?

Mij overkwam het vanochtend en wat er zo knaagde bleek niet geheel onbelangrijk, mijn handtas namelijk met toegangspas, mobiel, portemonnee en nog veel belangrijker mijn camera. De tas was dus thuis op de stoel blijven liggen.

Helaas voor mij kwam ik er in Utrecht pas achter en was er ook geen tijd om terug te fietsen en 'm even op te halen daar ik mijn eerste afspraak had om 8.00 uur.
Goddank waren de goden mij gunstig gezind en kwam ik gelijk met een andere collega aan zodat ik in elk geval de werkplek kon betreden, zo vroeg is de gemiddelde ambtenaar in utrecht niet op zijn werk, zeker niet op vrijdag. Die exemplaren kun je echt op één hand tellen ;-)

Er zijn mensen die absoluut ontwenningsverschijnselen krijgen als ze zonder mobieltje zitten, ik behoor daar niet toe. Echter het niet hebben van mijn pinpas in combinatie met het tegenkomen van een mooie trui was gewoonweg stuitend. Het droge commentaar van lief die hier de financién doet:"elk nadeel hep een voordeel" deed mijn gemoed ook geen goed.

Helaas moet mijn voornemen om mee te doen met een pakkende foto aan de friday sky watch nog een weekje uitgesteld worden maar ik beloof beterschap en ga volgende week in de herkansing.

Als troost bied ik hier mijn uitzicht van dit moment aan...

Nieuws van nicht Nienke...

Mijn supernicht Nienke Eijsink heeft een korte documentaire/film gemaakt "Het Boek van Raven" .

Als ik het goed heb begrepen is dit een onderdeel van 'Made In Holland' en wordt vertoond tijdens de Roze Filmdagen in Cinema de Balie in Amsterdam en zal daarna in internationale roulatie gaan.
De deels geanimeerde korte documentaire gaat over de vierjarige Raven die twee moeders heeft. Raven is daar heel luchtig over en zegt 'Ik ben blij dat ik geen vader heb, hij speelt nooit met me, wat heb je er eigenlijk aan?'
Nu hebben zijn moeders speciaal voor Raven een boek gemaakt over zijn leven. Hoe zal Raven reageren op waar hij vandaan komt?

Helaas gaat het mij niet lukken om deze film te zien en ik denk dat er misschien ook wel de nodige reacties op zullen komen. Zelf ben ik van mening dat een kind prima grootgebracht kan worden bij een lesbisch- of homostel. Maar ik ben ook benieuwd naar het vervolg, als kleine Raven op zoek gaat naar een rolmodel, onontbeerlijk voor het ontdekken van zijn eigen ik.

Hier kun je alvast een voorproefje zien

Tooheys versus Goudlokje...

Sinds ik 'smiddags wat eerder thuiskom uit het utrechtse, mag ik tijdens daglichturen aanschouwen waar de harige jongens zich zoal op de dag mee vermaken. Ik doel daarmee niet op binnengebrachte afgekloven prooien maar meer op een vers gevangen kerstbal of zoals vanmiddag een beleefdheidsbezoekje van ons allerliefste Goudlokje.
Vandaag dacht ze vast dat ze het wel weer even kon proberen om binnen te komen het rook zo heerlijk naar verse brokjes daarbinnen, maar dat had ze gedacht. Tooheys bleek echter niet voor de poes en haalde kattig uit zorgde zo ervoor dat Goudlokje mooi buiten bleef.
Het bleef nog lang onrustig bij de keukendeur...

Daarizzeweer...

Wat vond ik het moeilijk om van de laptop af te blijven, ietwat verslingerd ben ik dus duidelijk wel... Lief overigens om jullie reacties te lezen, dank daarvoor!
Afgezien van het slechts één keer per dag checken van de mail ben ik niet achter de pc geweest. Wat de sores veroorzaakte is volgens mij duidelijk. Een foute houding thuis aan de keukentafel waardoor ik teveel met opgetrokken armen en schouders achter de laptop zit. Ik heb een totaal andere inrichting geopperd maar Maxim is duidelijk en wil alleen investeren in een andere en hogere stoel. Hm, nou ja ik heb het geprobeerd ;-)

Onze Sinterklaas was gezellig en ik heb leuke mooie en nuttige cadeautjes gekregen en een flinke veeg uit de pan dat ik wat huishoudelijker moet worden. Gelukkig is de Sint alweer weg, stel je voor zeg dat ik zou moeten gaan stoffen en stofzuigen :-) haha!

De nieuwe werkplek op de dertiende bevalt uitstekend, ik zit erover te denken om mee te doen aan de friday sky watch maar goed het is pas maandag. Denk trouwens niet dat ik de hele dag hier uit het raam staar maar het idee alleen al dat er een uitzicht is vind ik heerlijk. Dat sombere bruine dak was altijd een bruine vlek heel storend op de achtergrond, dit uitzicht geeft lucht en brengt licht :-)

Luchtige groet!

AH erlebnis...

Even een kort blogje want het heerlijk avondje is gekomen. Over luttele momenten vertrekken lief en ik naar schoonouders om daar met schoonbroer, -zus en nichtje het sinterklaasfeest te vieren. Ik heb er, ondanks eerder geuite bezwaren, toch wel zin in en dat dankzij jullie reacties op een eerder blogje hierover.
We gaan eerst gezellig met elkaar eten en daarna mogen we om de beurt een greep in Snikolaas zak doen.
Maxim heeft zich uitgeput in allerhande gedichten dus zal er ook het nodige gelachen worden want hij is de beste en leukste rijmelaar die ik ken en ik ben niet bevooroordeeld ;-)
Morgen zal ik laten weten wat hij allemaal heeft meegebracht. Van rijmen en dichten van mijn kant is overigens niet veel gekomen, wat kleine flodders zo hier en daar, het zij zo.
Behalve dat voor ons dit heerlijke avondje is aangebroken, is ook vandaag de feestelijke opening van onze nieuwe buurtsuper. De winkel ziet er heel erg mooi uit en ik verheug me er al op hier morgen eens uitgebreid te gaan shoppen om de geslonken voorraden van afgelopen weken weer aan te vullen ;-)
Gretige groet!

Ander uitzicht...

Van overbuuf H kreeg ik haar uitzicht op ons plantsoentje per mail toegestuurd. Zou het komen dat zij vanuit een andere positie de foto maakt of is het zicht richting ons huis nou zoveel mooier? Ik vind het een mooie foto in elk geval, mooier dan de exemplaren die ik gemaakt heb.
Verder wist deze buuf mij te vertellen dat enkele jonge kinderen uit onze buurt op de werf wat speeldingen mochten uitzoeken om te plaatsen op de grote lege plek. Ze hebben onder andere voor een draaimolen gekozen. Er is in elk geval plek zat voor nog wat leuke speeltoestellen. Ook is mijn ongerustheid inzake de invulling van ons pleintje wat weggenomen maar het kan geen kwaad de heren en dames van de gemeente in de gaten te houden, en ja, dat mag ik zeggen :-)
Alerte groet!

Zicht op dertien...

Al eerder ventileerde ik hier dat ik mijn uitzicht zo zat was en sterk naar een wat weidser uitzicht verlangde en dat dàt er ergens april 2009 aan zat te komen.
Ach, de ambtenarij blijft mij verbazen want gistermiddag, out of the blue, kregen we de mededeling dat er verhuiskratten gebracht worden die wij terstond dienden te vullen.

Het moment is reeds daar, aanstaande donderdag stijgen wij met stip naar grote hoogte, jawel de dertiende etage van de Neudeflat dus. Bovenstaand uitzicht zal mijn deel zijn van vroege ochtend tot vroeg in de middag :-)
Natuurlijk zijn we er dan nog niet want onze etage moet dan nog verbouwd worden maar dat, lieve lezers, is van latere zorg. Mijn dagen op deze troosteloze uitzichtloze plek zijn geteld!
Zij die glunderen groeten u!

Boags...

Martine doet een oproep aan een ieder die dat wil om een voorwerp te fotograferen dat dierbare herinneringen oproept. Wieneke hielp het mij onthouden door er ook een blogje aan te wijden. Hier is mijn bijdrage met het verhaal erbij.

Sinds jaar en dag staat er een metalen reclamebordje op onze kast in de keuken. De hierop afgebeelde zwarte kater doet mij sterk denken aan mijn veel te vroeg overleden allerliefste kater Boags. Ik heb nog niet eerder over hem geschreven en hoewel het al jaren geleden is dat hij overleed voel ik de tranen prikken. Zijn dood blijft een rauw plekje.

Natuurlijk hebben we vroeger wel foto's van hem gemaakt maar het is mij nooit gelukt een mooie foto van hem te maken en des te blijer was ik met dit reclamebordje want dit is gewoon onze Boags.

Boags was vanaf dag één mijn kater en vreselijk jaloers als ik een van de andere katten aanhaalde, dat kon hij absoluut niet hebben en resulteerde altijd in aandoenlijk miauwen. Boags groeide als kool en werd al gauw een reuzekater maar iets klopte er niet. Wat er niet klopte kan ik niet uitleggen maar hij was te zacht voor een kater, te lief, net of zijn balletjes niet waren ingedaald, of iets dergelijks.

Op een avond, hij zal zo'n 2 jaar oud zijn geweest, hoorde ik hem buiten en hoorde ik dat het niet goed was met hem. Hij snakte naar adem en we hebben hem direct naar de dierenarts gebracht die hem gelijk aan het zuurstof heeft gelegd. Goddank werd hij daar wat rustiger van maar is ondanks de zorg van de dierenarts in het begin van de nacht overleden.

Ik heb in de loop der jaren veel katten gehad maar Boags heeft een heel speciaal plaatsje in mijn hart en zal altijd in beeld blijven in de vorm van dat reclamebordje. En waar hij aan overleden is zal ik nooit weten. Volgens de dierenarts was hij niet vergiftigd of aangereden en is hij overleden aan de gevolgen van een shock maar hoe hij in shock kwam zullen we nooit weten.

Anciënt wisdom for the modern world...

Je kunt ook hieronder kijken bij
LINK NAAR UITZENDING GEMIST

Vanmiddag kwam ik lekker zappend langs een prachtige documentaire over de Tibetaanse meester Sogyal Rinpoche waarin ook John Cleese regelmatig een duit in het zakje doet. Ik heb genoten van zijn heldere uiteenzettingen over ons gebruik van ons brein. helemaal heb ik me kunnen vinden in zijn gedachtengang over de onvermijdelijke dood en hoe krampachtig wij in het westen hier in het algemeen mee omgaan. Ook herkende ik heel duidelijk waar 'der Johannes' van de Deep Change uit geput heeft, herkenning dus.

Sogyal Rinpoche is een van de meest bekende en gerespecteerde Tibetaanse boeddhistische leraren van het moment. Hij komt uit een oude, invloedrijke familie in Kham, in Oost Tibet. Hij is bekend geworden met zijn boek uit 1992, The Tibetan Book of Living and Dying.
Boris Penth maakte een liefdevol cinematografisch portret van deze Tibetaanse meester. Zowel de meest belangrijke gebeurtenissen uit zijn leven komen aan bod, alsook zijn interpretatie van de leer van Boeddha.
De film gaat met de Rinpoche terug naar Sikkim, de stad die zo belangrijk is geweest in zijn jeugd. Ook zijn huidige uitvalsbasis in het zuiden van Frankrijk, Lerab Ling, waar de grootste boeddhistische tempel van het westen zijn deuren heeft geopend, speelt een grote rol. Zo onthult de film langzaam het leven en de visie van deze wijze boeddhistische meester en laat hij terzijde de invloed van Sogyal Rinpoche´s lessen op de moderne mens zien.

Ben je geïntersseerd dan kun je op de link hierboven 'bij uitzending gemist kijken' òf as zaterdag 6 december in de herkansing want dan wordt de documentaire herhaald om 09:23 op ned. 2 Ik ga 'm opnemen want ik vrees dat ook de tweede keer kijken nog niet genoeg zal zijn voor mij...

Een goed jaar voor moord....

De afgelopen week was de ontknoping van het moordspel waar ik de afgelopen maanden in mee heb gespeeld. Ik speelde een FBI agent met de naam Bud Wizer, een onbehoorlijk morsige, kettingrokende bierdrinker (en dat tussen al die azijnpissers ;-) Helaas was ik nogal een prutser van een FBI agent en heb ik de moordenaar niet ontmaskerd. Ik was ervan overtuigd dat Tiny Bubbels de moordenares was maar een oude knecht Papa Vito, die gedurende het hele spel de meest vreselijke aria's uit opera's zong, bleek uiteindelijk de moordenaar te zijn. Maar goed, dat mocht de pret verder niet drukken, het was geweldig om hieraan en hierin mee te spelen. Ik heb mijn rol goed gespeeld en ben slechts door één persoon ontmaskerd want we wisten niet wie welke rol zou spelen.
Alle credits gaan overigens naar Hermien alias Brigitte Bordeaux die heel veel tijd en energie hierin gestoken heeft om alles in goede banen te leiden, chapeau Hermien!
Nieuwgierig geworden? Je kunt hier kijken waar en hoe we het gespeeld hebben...

Pssst, zachtjes...

Updeet van de update....
Ik ben zeer wel geslaagd op mijn diep geheime missie bij een fotozaak, heb een heerlijke frisse neus gehaald. Win win dus, nou nog even wat rijmen en dichten.
C U LATER...

Update:
Dank voor de nuttige tips en linkjes. Ben al vanaf 7 uur op internet aan het surfen en spring zo op mijn fietsje naar Utrecht. Wordt vervolgd ;-)

Ik zoek een sinterklaas cadeau voor mijn lief. Hij wil graag een loep, geen klassieke met een steel maar een soort van schaal loep. Nou ben ik al een poosje aan het tobben en piekeren maar waar kan ik nou zoiets kopen? Iemand een idee?