We zitten al diep in de Kimberleys en hebben alle beschaving ver achter ons gelaten. Merkwaardig hoe makkelijk je je aanpast aan de omstandigheden. Hoezo douchen, even met een groezelig nat lapje over je lijf gaan is al luxe, en de verkoeling die dat even brengt duurt slechts enkele minuten. Alles is rood en stoffig van de aarde, Maxim doet elke ochtend opnieuw een (vruchteloze) poging met een nat gemaakt kammetje zijn haar te modeleren, helaas mag ik zo vroeg nog geen foto van ‘m maken..... S’avonds spoel je de kleren die je gedragen hebt uit maar veel frisser wordt het er niet van alles wordt langzaam maar zeker bruinrood. We gaan rond 19.00 uur naar bed want dan is het al een uur donker. En begint er van alles te ritselen en knisperen, voor mij een teken om op te breken en naar bed te gaan. Maxim daarentegen kun je dan (verrukte kreten slakend) op handen en voeten rond zien kruipen om in het licht van zijn zaklantaarn de insecten die het daglicht niet kunnen verdragen, nader te beschouwen. BRRRRRRRR. Rond 05.00 uur word je wakker gemaakt door de beesten van de bush en die kunnen werkelijk oorverdovend zijn. Het enige wat ik echt vervelend vind dat zijn de vliegen en de steekbeesten. Was 2 jaar terug Maxim in hun (vele)ogen het aantrekkelijkste, dit jaar ben ik toch echt aan de beurt en sta ik hier locaal nu ook bekend als mrs. Nobbys, a nobnob here and a nobnob there o, there nobbys everywhere...en ze jeuken ook nog!
We zitten bij Windjana Gorge, vlakbij Fitzroy Crossing en zijn net aan de vuurdood ontsnapt. We zagen al enige tijd grote donkere wolken ras naderbij komen. Voordat we er erg in hadden zaten we midden in een bushbrand. Op dat moment nog niet zoveel aan de hand want het brandde maar aan een kant van de weg maar toch was de hitte enorm. Het was een flinke brand want een groot oppervlak stond in lichterlaaie. We hebben hier nog leuke fotootjes gemaakt.(zie foto) Vrij plotseling fikte het echter ook aan de andere kant van de weg en moesten we maken dat we wegkwamen en volgens (ex brandweerman en dus betrouwbaar) Maxim moesten we er ‘gewoon’ op hoge snelheid doorheen rijden, dat deden stuntmannen op televisie immers ook en dat liep zelden slecht af. Hoe dan ook in de auto blijven afwachten was ook geen optie want het werd wel heel erg heet. Een ervaring om niet te vergeten dus en het voelde alsof de vlammen langs de autoramen likten. Ook zal ik het knisperen van de gretige vlammen niet gauw vergeten, denk maar aan een gezellig haardvuurtje en dan X factor 10. Dit was dus (alweer) een samengeknepen billen moment van Mike (waarvan geen foto) Terwijl ik dit even in de laptop schrijf is Maxim alweer naar het volgende avontuur getogen. Hier in Windjana Gorge schijnen zoetwater krokodillen te zitten en die moet ie natuurlijk even begroeten. Ik heb zojuist vernomen dat de (zoetwater)krokodillen tot op enkele meters benaderbaar waren en dat hier uiteraard door Maxim de nodige foto’s van genomen zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten