Ha, een nieuw hoofd!

Soms kan ik daar zo aan toe zijn en daar het de medici nog niet lukt daadwerkelijk hoofden te transplanteren ben ik heel blij dat er kappers zijn!
Terwijl ik lekker, door vaardige kappersvingers, word getransformeerd in mijn nieuwe ik, dringen zich langzaam maar zeker allemaal ‘beelden’ en flarden herinneringen aan mij op van gisteravond. Zo ben ik ook nog geïnterviewd op straat met de vraag of ik dromen had. Vaag heb ik iets richting camera geantwoord dat ik wilde reizen en dat dàt een ‘vlucht’ is daar ik te ‘laf’ ben om mijn droom daadwerkelijk na te jagen. Ik kom namelijk niet verder dan reizen in privétijd, vakantie dus. Mijn droom is altijd reizen, mijn neus achterna dus, lanterfanten, zou mijn vader zeggen.

Ach, en ik heb zoveel dromen zoals dertig kilo lichter en dertig jaren jonger...Alhoewel, dan was ik strafbaar want Maxim minderjarig...
Hmmm, toch vluchten dus, en dat nieuwe hoofd, welke ik zojuist bij de kapper heb aangeschaft, is dus noodzakelijk om niet herkend te worden als dat stukje interview daadwerkelijk wordt uitgezonden...
OEPS!

Olé olé olé oléééé

En een knalfeest is het geworden. Om 17.30 uur hebben we afgesproken in Olivier, een trendy nieuw grand caféachtige zaak. Ze zijn sinds kort gehuisvest in een oude schuilkerk, net buiten HC in Utrecht centrum. Werkelijk een aanrader als je van lekkere Belgische bieren houdt (de rose smaakt er overigens ook heel goed;-). Afscheid ‘vierende’ S. was aardig onder de indruk van alle mensen en de cadeautjes. Wij Zuidwesters hebben een CD gegeven met eigen gekozen muziek waarbij collega S. (een andere dus...) een prachtig boekje heeft gemaakt met persoonlijke boodschappen van ons allen. Ik verwacht dat S. nog wel een traantje zal wegpinken bij het beluisteren van de CD en het lezen van de boodschappen.

Vanochtend zit ik met een beetje zwaar hoofd nog na te genieten van de gezelligheid en de mensen die ik allemaal weer heb gezien en gesproken.
Ik ben erg blij dat ik besloten heb om te blijven, het kameraadschapgevoel en het ’er de schouders onder’ zettengevoel is bij meerdere collega's aanwezig.

Kortom, we gaan ervoor!
Ik krijg nu ter plekke ernstige aandrang om een ander hoofd te nemen, wat is alcohol toch rotspul maar wat was het gezellig en het smaakte me goed gisteren.....;-)

Wellicht straks meer.....

Mike tobt voort....

Voors:
Frisse start, nieuwe uitdaging, meer verantwoordelijkheden, meer armslag, veel feeling met het product, flink meer salaris, eigen beslissingsbevoegdheid, sluit uitstekend aan met waar ik mee bezig ben,

Tegens:
Minder vakantiedagen, minder makkelijk vrij kunnen nemen, minder tijd hebben voor verdere ontwikkeling, harder moeten werken, meer stress, meer verantwoordelijkheden, meer reistijd naar/van het werk, ook regelmatig op Zaterdag werken, geen weg terug

Tja, en zo maal ik al enige dagen. Het lijkt er op als dat ik moet gaan kiezen tussen persoonlijke ontwikkeling of carriere ontwikkeling. Ontwikkeling, groei, ik zal er maar niet te lang stil bij blijven staan. Toch werkt het goed om dit soort lijstjes te maken, verhelderend.

Hmmm enne, wàt wil ik dan? Wat mis ik in mijn huidige werk en wat ga ik missen als ik overstap?

ARRRRGLLLL!

En zo tobt zij voort.....

Kitlers...

In de digitale Trouw van vandaag zag ik een artikeltjes staan over deze site http://www.catsthatlooklikehitler.com/. Een student kwam op het zeer originele idee om een een foto van een kat met bepaalde kenmerken van Hitler op zijn blog te publiceren. Hij bedacht de naam 'Kitler' en speurde naar nog meer miauwende look-a-likes. Inmiddels worden vanuit alle hoeken van de wereld foto's van Whiskas-etende Adolfjes ingestuurd en is de site een internationale hype. Niet alle ingezonden 'Kitler' worden ook geplaatst. Heeft de kat toevallig zijn pootje in de lucht, of is de foto voorzien van een nazistische leus, dan wordt de foto niet gepubliceerd. Het moet een luchtige persiflage blijven, zonder mensen onnodig te kwetsen of te beledigen.
Enjoy!

Zondagse rust...

Wat een weldadige rust. Een dag om tot mezelf te komen en met een boek op de bank weg te kruipen. Af en toe werp ik een blik naar buiten om daarna me te wentelen in de huiselijke en gezellige warmte van mijn eigen nest. De katten zijn het helemaal met me eens blijven de hele dag in de buurt van mij en de kachel.








En Maxim?
Maxim heeft dienst, die komt pas laat terug en heeft morgen en overmorgen zijn weekend.
Tja, soms loopt het leven niet synchroon.

In memoriam 'De Fiebert'

Bij het opruimen van mijn pc kom ik deze foto tegen van mijn oude Fiebert, alias Victorian Bitter ofwel Boris Jeltsin. Mijn eerste kat die ik niet koos maar die zelf mijn toenmalige hond Gorrebie (ofwel Gorbatchof) uitkoos als maatje. Als jong katertje van een nogal sloerige moeder die minstens twee keer per jaar zwanger raakte, was hij dat jaar de laatste uit het nest die nog ‘onder de pannen moest‘. Het was heel duidelijk dat hij zijn oogjes op mijn uit Frankrijk meegebrachte zwerver viel, een soort van liefde op ut eerste gezicht dus.
Afijn, ik kwam dus alleen maar even een bakje doen maar kwam met een kater thuis...
Hond Gorby wist in het begin niet zo goed wat hij met alle aandacht en de speelse plagerige witte kat moest doen. Hij deed zijn best door op zijn manier ook een beetje mee te spelen door met zijn lompe poten richting kat te maaien. Fiebert wist Gorby altijd wel te verleiden tot een robbertje vechten, vaak was een kleine kwispel van de hond al voldoende aanleiding.
Ze groeiden samen op en ik heb altijd gedacht dat de hond een soort van rolmodel voor de Fiebert is geweest. De kat lag op een 'honden manier' met zijn kop op de voorpoten en als Gorrebie uitgelaten werd liep Fiebs er fier achteraan. Het ontbrak er maar aan dat hij zijn poot net als Gorrebie optilde...
Veel jachtinstinct heeft Fiebs trouwens ook nooit bezeten. Ik kan me één gelegenheid herinneren in een zomer lang geleden dat ik lekker in mijn tuintje van de zon lag te genieten en dat er wat tuintjes verderop flinke commotie ontstond. Enkele ogenblikken later stond ik oog in oog met de veroorzaker. Tijdens de BBQ had Fiebs kans gezien een halve gegrilde kip mee te pikken en die werd vol trots aan mijn voeten gelegd. Heel stilletjes heb ik me teruggetrokken en de deur zachtjes gesloten. Vanachter het gordijn zag ik meerdere boze koppen boven de schutting uitkomen, dito taal bezigend...

Mooie kater die Fiebs, zeventien jaren hebben we lief en leed gedeeld. De Gorbs heeft hij ruimschoots overleefd met wel 6 jaar. Afgelopen zomer tijdens die verschrikkelijke hete lange zomer heeft ie een plekje gevonden bij een buurvrouw onder wat planten. Daar vond hij blijkbaar dat het genoeg was en is ie ingeslapen en nu ligt ie in onze tuin begraven naast onze Boags.
Overigens kan ik nog wel even melden dat Maxim helemaal niets met katten had toen ik hem ontmoette. Sterker nog, het scheelde weinig of het was “die kat eruit of ik eruit”. Je snapt dat hij dit nooit hardop heeft uitgesproken, wijs als hij is....

Flinke woei...

Er raast weer een storm over Nederland. Ik voel me altijd heel onrustig als het zo waait. Ik heb ooit eens een keer een science fiction gelezen met de titel ‘Wind’. In dat boek gaat de wereld ten onder aan een langzaam opstekende wind die steeds sterker wordt en uiteindelijk eigenlijk alles vernietigd. Een soort van Apocalyps verhaal met een beschrijving van de verwording van de mens. Hoe normen en waarden vervagen als ons ‘systeem’ wankelt en uiteindelijk omvalt. Hoe ‘de mens‘ overleefd door plundering en recht van de sterkste. Zelfs de rijkste man op de aarde die een pyramide heeft gebouwd met daarin een raam van 2 meter dik glas (eigenlijk het enige uitkijkpunt op aarde, want de wind heeft alles bovengronds vernietigd) moet op het eind het onderspit delven als zijn prachtige bouwwerk ten prooi valt aan de wind. Pas als dat laatste bouwwerk is gevallen neemt de wind weer langzaam in kracht af.
Buiten giert het en ik huiver...’Wind’ brrr.
De wind maakt dat ik me onrustig voel, wind in de kop hebben. Kan me niet concentreren.
Vanavond hebben we de nieuwjaarsbijeenkomst van Zuidwest gepland en georganiseerd. Maar al vroeg hebben we vandaag besloten deze maar ‘af te blazen’. De hele dag hebben we met man en macht mensen gebeld en berichten verstuurd via de e-mail. Ik kan me, als ik me huiswaarts spoed, eigenlijk niet voorstellen dat iemand zich in deze weersomstandigheden buiten waagt. Ik ben in elk geval opgelucht als ik thuis de sleutel in het slot steek en bij binnenkomst door twee lodderige katten begroet word. Ze beklagen zich wel een beetje dat ze geen kattenbak binnen hebben en zelfs met dit weer voor het ‘nature calls’ naar buiten moeten. Blijkbaar werkt mijn binnenkomst laxerend want ze spurten beiden door het kattenluik naar buiten om na enkele minuten zich al weer hongerig bij mij aan te kondigen.
Wat een heerlijk warm welkom toch weer...

Schrik en ongeloof...

Dat is wat er door mijn lijf heen gaat als er tijdens werkoverleg ‘luchtigjes’ wordt gegrapt dat er een surfgedragsonderzoek is geweest naar ons Zuidwesters, waarbij geconstateerd is dat er tijdens werktijd pornosites bezocht zijn. Het bericht kwam gisterochtend ‘binnen’ en echoot nog lang na, zelfs vandaag heb ik er ‘last’ van, zodanig dat ik er over schrijven moet...
Kijk, surfen op het internet doen we, denk ik, allemaal wel. Ik beken dan ook dat ik niet zo scherp kijk naar wat ‘mijn tijd’ is of ‘mijn baas zijn tijd’. Tussen de bedrijven door pleeg ik wel privé telefoontjes of mailtjes, bij een crisis wat vaker. Daar staat tegenover dat ik mijn boterhammetje eigenlijk altijd achter mijn bureau opeet en ‘gewoon’ doorwerk. Voor mijn gevoel heb ik wel een juist evenwicht hierin gevonden en ben ik van mening dat ik een goede werkhouding bezit en een goede ‘werkprestatie’ lever.
Maar dat pornosite bezoeken zit me niet lekker. Eén of meer collega’s schijnen dat te doen. Ongewild dwalen mijn gedachten steeds naar de hier werkende collega’s en dan ga je elkaar toch al gauw vreemd aankijken. Ik ben vast niet de enige die dat doet. Zelf merk ik dat ik te pas en te onpas hier grapjes over moet maken, alsof ik het letterlijk bespottelijk wil maken. Als er iemand stottert dan wijt ik dat hardop aan het bezoeken van bepaalde sites waarvan bekend is dat zij hersenverweking veroorzaken.
Wat ik ook bij mezelf bespeur is een soort van ‘lamheid’. Waarom komt de uitslag van dit onderzoek nu terwijl we net begonnen zijn met een nieuwe start en we met elkaar bezig zijn de tent weer op te bouwen? Eigenlijk durf ik wel te stellen dat ik er verontwaardigd door ben, vervolgens raakt het me en kwetst het me.
Het soort van basis vertrouwen wat je in elkaar hebt, je bent toch enigszins gelijkgestemden, wordt hierdoor geschaad.
Bah, ik blijf er een naar gevoel bij houden en hoop dat ‘het probleem’ gauw wordt opgelost zodat we elkaar weer recht in de ogen kunnen kijken.

Eén nul voor Foster

Als een streep schoot hij langs mij heen richting gang en in één spurt naar boven en weg uit het gezichtsveld. Waar heb ik het over? Onze kat Foster is zeer gewiekst, daar heb ik al eerder over geschreven. Het toppunt van geluk voor hem is buiten bereik van zijn plagerige stiefzuster te blijven en dat doet hij door zich te verstoppen hoog in de boekenkast of door op onze 1,80 cm hoge koelkast te springen. Van daaruit kijkt hij minzaam op ons plebs neer. Hij zit daar dan heel stilletjes totdat ie door ons ontdekt en onder luid protest weggehaald wordt. Toch zien wij triomf in zijn ogen want we hebben namelijk nog steeds niet kunnen ontdekken hoe hij dat nu precies doet. We hebben al spullen op de rand van de koelkast geplaatst maar daar springt hij gracieus overheen. Nu hebben we zijn vermoedelijke ‘take off ‘basis geblokkeerd met twee reuzenkaarsen maar Foster laat zich niet kisten of aan de grond houden door een paar kaarsen. Nu heeft de Foster zijn zinnen gezet op een rustige plek achter de kamerdeur. Zwaar verboden terrein voor de katten, dus hoogst interessant in zijn ogen.
Nu komen Maxim en ik niet uit een ei en doorzien we zijn plannen om de gang in te schieten al snel. Maar sinds vandaag heeft Foster een nieuwe tactiek welke we nog niet kunnen pareren.
Als wij de kamerdeur opendoen schuiven we vrijwel gelijk onze voet in de opening waarna ons lijf volgt, zo ‘schuiven’ wij zijwaarts tussen deurpost en deur de kamer in of uit. Nu heeft Foster vandaag blijkbaar ontdekt dat een fractie van een seconde voldoende is om tussen de voet en de deur door te glippen naar het summum, wat dat ook moge zijn.
Het is vrijwel zinloos om achter hem aan te rennen, hij is zoveel sneller. Dat blijkt tevens de oplossing. Doordat we niet gelijk achter hem aanrennen is voor Foster de lol van het verboden terrein verkennen al gauw voorbij. Bij de eerste beste gelegenheid dat de kamerdeur weer opengaat, rent hij gauw naar binnen en loopt hij een ere rondje voor mijn neus over de eetkamertafel om vervolgens flink klepperend de keuken te verlaten door het kattenluikje.
-ZUCHT-
OK, Foster wint.

recept voor een fijne dag

Men neme een uitgeslapen Mike, voege hier snufjes vrolijke collega's aan toe. Lardeer het geheel met flinke werklust en roer dit stevig door elkaar tot een prachtige productieve dag. Niet laten staan en gelijk consumeren....

Heerlijke dag dus en goed opgeschoten met de werkzaamheden. Je hebt wel eens een dag waarop alles meezit en afspraken in één keer goed lopen en iedereen te bereiken is en je gewoon leuke contacten hebt en een mega groot incasseringsvermogen als iedereen bij jou aanklopt in plaats van je collega's. Ik voel mij zonnig en dat straal ik vast ook uit. misschien werkt het wel aanstekelijk. In dat geval ben ik wis en zeker 'aangestoken' door medeblogster Roosnans. Er zit liefde in de lucht en die vibratie verspreidt zich langzaam maar zeker van 'Newfun' naar Utrecht en is nu met mij meegereisd naar Houten. Maxim sputtert nog wel een beetje maar dat begrijp ik heel goed want hij zit in de vroege dienst en dat valt, de van zijn bed genietende Maxim, altijd zwaar. Maxim vertaalt mijn vrolijkheid als tijdelijke bevlieging en doet zijn uiterste best om mijn humeur wat bewolkter te krijgen. Als ik hem deze laatste zin dreigend voorlees, lacht hij me uit en vertrekt richting ouders om daar gezellig koffie te gaan drinken...
Gelukkig krijg ik nog net een dikke zoen en de verzekering dat hij bijtijds terug zal zijn om straks samen met mij nog een glaasje rode wijn te drinken. Daar verheug ik me dan maar weer op.

Ik kreeg een vraag om het recept van de courgetterolletjes van het 'fuifje' van mijn zwager.
Pak een bakje bakje cottagecheese, voeg hier een flinke scheut goede olijfolie aan toe, roer goed door elkaar. voeg hier een hand geroosterde pijnboompitten aan toe, vervolgens kun je hier of gesneden basilicum of gesneden rucola of andere (groene) kruiden aan toe voegen en natuurlijk peper en zout naar smaak. Het geheel moet de structuur van boter krijgen. Verder heb je kleine rechte courgettes nodig waar je met een dunschiller plakken van maakt die je met peper, zout en wat druppels olijfolie besprenkelt om het plakje mooi buigzaam te krijgen. Vervolgens doe je een beetje van het mengsel op het plakje courgette en rolt um op. Et Voila.
Ook gewoon heerlijk op een tortilla met wat sla erover en dan ff oprollen en in plakjes snijden (krijg je decoratieve rolletjes) of op een geroosterde boterhammmmmmjammie......

Afijn , lekker dus....

Felix

Met deze kat, die Felix heet, heb ik een speciale band.

Op mijn toenmalige werk kwam een collega aan met dit katje. Zij had in de herfstvakantie gelogeerd bij vrienden in Drente in een huisje vlak bij een bos. Dat was oktober 2000, een maand met heel veel storm, regen en kou. Terwijl zij met haar vrienden gezellig bij de kachel gekropen zaten zagen ze hoe hun hond druipend door het noodweer uit het bos kwam met een prooi in zijn bek. Die ‘prooi’ legde hij, eenmaal binnen, heel voorzichtig bij de kachel. Het bleek een doorweekt katje te zijn.

Mijn collega heeft 'm meegenomen naar Utrecht in het vertrouwen dat er wel een collega te vinden zou zijn die zich over het katje zou ontfermen. Ik zag echter geen mogelijkheid dit katje op te nemen maar dacht wel aan iemand die vervolgens heel hard NEE riep maar wel even kwam kijken en ’voor de zekerheid’ een kattenmandje meegenomen had. Natuurlijk viel ze als een blok voor dit lieve kleine snotje. Eenmaal thuis is zij direct naar de dierenarts gegaan die haar vertelde dat het katje minstens 3 maanden oud was al zag hij er uit als slechts 6 weken oud. Ook vertelde de dierenarts dat het katje ernstig ziek was en dat hij als ‘zeer besmettelijk’ verpleegd moest worden. Mijn collega is wekenlang tussen de middag naar huis geweest om 'm te verzorgen en verkleedde zich telkens daar ze haar andere kat niet wilde besmetten. Het resultaat van haar verpleegkunsten zie je hier.

Felix is een gezonde heerlijke aanhankelijke kater geworden die als ’compagnion animal’ niet meer weg te denken is uit haar en haar mans leven. Ik heb me laten vertellen dat Felix zelfs zijn eigen stoel heeft aan tafel en een kunstje kan doen. Af en toe treedt Felix op voor vrienden en bekenden, zijn ‘baasje’ beschrijft met de wijsvinger een cirkel waarop Felix op de grond gaat liggen en 360 graden rolt.
Je moet tenslotte iets voor de kost doen....

Kattenblog....?

Het idee van een blog gewijd aan katten heb ik niet van mezelf.

Eline is de bedenkster, ik heb alleen bedacht dat het leuk zou zijn als de lezers van dit blog die een kat of poes hebben mij een digitale foto sturen en een kort verhaaltje of dat ze over de poes vertellen dan schrijf ik een verhaaltje. Ik ‘label’ dan alle verhalen onder ‘cats’ zodat deze makkelijk terug te vinden zijn. Leuk idee? Reageer dan via Comments.
Ik verneem zo links en rechts dat Maxim en ik niet de enige zijn die een speciale band met katten hebben. Ik ben benieuwd naar de reacties dus schrijf, reageer DOEN.....

Tijd...

Tijd hebben of juist geen tijd hebben. Tijd 'heb' je niet, tijd is hooguit iets wat je krijgt. Zo 'neem' ik nu even de tijd om hierbij stil te staan maar veel tijd daarvoor heb ik niet. Ik moet keuzes maken hoe met 'mijn' tijd om te gaan. Morgen bijvoorbeeld, ik wil naar mijn tante Thea, die heb ik beloofd 'gauw' nog een keer terug te komen en met elk verstreken weekend krijgt het woord 'gauw' minder betekenis. Tegelijkertijd is er 'open dag' in Amadorra waar een interessant aanbod is van workshops en waar ik echt even wil rondneuzen. Als klapperrrrr geeft mijn -one and only- broer 's middags een jaardagsfuif waar allerhande 'oude' (hij wordt vijfenvijftig;-) vrienden en bekenden komen en waar ik, volgens hem, niet mag ontbreken.

Kijk alle drie de dingen doen is te veel dat kan ik (word tenslotte ook al een dagje ouder;-) niet meer aan, das teveel onrust want ik wil wel overal 'zijn ' en niet met mijn hoofd bij het volgende evenement oid vertoeven.....

Keuzes maken -zucht-

Welkom Mids!

Ik krijg net van een collega te horen dat ze met haar zus een kat uit het asiel heeft aangeschaft. Een ietwat verlegen typje die wat onzeker en verlegen richting camera blikt. Tja niet elke kat kan de magistrale uitstraling van Foster hebben....

Ik kan me iets bij de onzekerheid voorstellen want de dierenarts kon niet met zekerheid het geslacht van ut arme ding vaststellen....

Ja, en als de dierenarts het al niet weet hoe moet 'de Mids' het dan weten? Een 'je weet wel kater' zijn geeft je nog enige zekerheid, maar een 'je weet het niet zeker kater' of 'een misschien geholpen poes' zijn gaat natuurlijk gepaard met veel onder de staart kijken, daar zou een ieder zo bedrukt van gaan kijken. Nee ik snap die blik heel goed. Kom maar lekker tot rust in je nieuwe thuis en ik wens jou nog minimaal je leeftijd aan gelukkige jaren bij G. toe!

In afwachting van.......nieuws?

Ik ben de hele dag al -on line-. Bij elk plingetje van 'you have mail' spurt ik erheen om te kijken of er al nieuws van Jasper is. Bij zijn tante is een kaars aangestoken in een stormlamp die, zo te zien, echt tegen een stootje kan. Het kaarsje welke ik voor jasper heb aangestoken is bijna opgebrand.

Onrustig surf ik elk uur naar Lins ding site om te kijken of er al een update is. Ik word helemaal moe van mezelf. Ik zit gewoon te vissen...

Zondag is er een open dag bij Amadorra,
neem gerust een kijkje er gebeuren mooie dingen...

King of the hill

Onze kat Foster kan op commando kunstjes doen. Eerder deze week schreef ik al dat hij kan ‘herten’ als geen ander.

Vandaag vertelde ik hem dat ie mooi moest gaan zitten voor de foto en recht in de camera kijken, en dat doet ie dan gewoon. Ik verdenk Foster er wel eens van dat hij in een vorig leven heel erg fout is geweest en daarom wat stapjes terug moest doen en als (je weet wel) kater wat goed heeft te maken in dit leven.

Maxim en ik zijn ervan overtuigd dat Foster erg intelligent is, we hebben hem dingen zien doen zoals afscheid nemen van onze andere katten, wat we niet gauw zullen vergeten. Onze Boags, amper twee jaar oud, overleed vorig jaar plotseling en wij hebben hem in een rieten mandje in onze tuin begraven. De andere katten moesten er niets van hebben maar Foster kwam ruiken en tikte Boags aan met zijn voorpoot. Heel bijzonder.

Het zelfde deed hij toen onze oude witte VB (Victorian Bitter) de hete zomer van afgelopen jaar niet overleefde. Dezelfde Foster gaat soms gewoon op bezoek bij mijn schoonouders, die toch echt wel wat straten verderop wonen in een andere wijk. Of hij loopt ongegeneerd (èn ongestraft) bovenop de schutting bij de Houten Sauna langs(hij wel). We hebben hem zelfs een keer aangetroffen in restaurant de Engel toen we daar een bruiloft aan het vieren waren, hij wilde het bruidspaar ook wel even feliciteren.

Als we bij iemand in de buurt op bezoek zijn dan loopt hij mee en als ie de kans krijgt schiet hij mee naar binnen maar meestal gaat hij in het raamkozijn zitten wachten tot we weer naar buiten komen.

Er zijn honden die, als ze Foster in het vizier krijgen, zenuwachtig worden en liever een straatje om lopen. Die zie je dan, hard aan de riem trekkend, regelmatig even achterom kijken of ze niet achtervolgd worden.
Laat die Foster maar schuiven, voorlopig is hij heer en meester van onze buurt.

Tegen de wind in...

Stormachtig dagje vandaag met gierende winden, lekker knus thuis met kat op schoot. Beetje fantaseren over komende zomervakantie, glaasje wijn, warm muziekje en een speciaal kaarsje.
Hoe is het langs de kust? En in gedachten zak ik af naar Zeeland, heb net weer een paar prachtige foto’s van Lins ding bekeken.
Ik geef gehoor aan je oproep en zal vanaf nu een kaarsje branden.

To be or not to be

Terugrijdend in de auto nam ik me voor om thuis de biologische grootgrutter even te bellen. De afgelopen dagen wel vaker aan gedacht maar dan net op ongelukkige momenten. Thuisgekomen zie ik dat mijn CD van Deva Premal aangekomen is. Wat een heerlijke muziek en ik vertoef gelijk in andere sferen, bijna zou ik weer vergeten wat ik me net nog voorgenomen had, namelijk de biologische grootgrutter bellen.
Deze schaamde zich een beetje zelf niet gebeld te hebben maar ik was wis en zeker nog wel ‘in the picture’. Natuurlijk zijn er ook andere kandidaten, maar hij wil deze maand duidelijk hebben hoe de functie ingevuld gaat worden. Ik wacht nog wel even af, wat me in deze situatie goed is afgegaan. Tjonge, ik geloof dat ik voor het eerst iets heb losgelaten, besef ik me nu en het maakt niet uit wat er gebeurt want alles is goed.
Pffffff, sit back, relax...


Ondertussen schreeuwt Tooheys de oren van mijn kop want mevrouw wenst eten en wel nu! Het is ongelofelijk hoe dit katje duidelijk kan maken wat ze wil, daar kunnen wij mensen nog wat van leren. Euh, ik bedoel dan qua heldere communicatie, op schoot kruipen als ze geaaid wil worden, stoute dingen doen terwijl ze mij strak aankijkt, als ze andere aandacht wil of, zoals nu, vreselijk drentelen en blèren en bij elke beweging die je maakt denken dat je aan haar wensen gaat voldoen waarbij het volume van miauwen nog net iets meer toeneemt.
Toch is het absoluut onmogelijk om boos of geïrriteerd te worden. Slechts één blik van haar is voldoende om te smelten voor haar charme. Dan sluit ze haar ogen half en doet ze een klein knorretje en soms lijkt het wel alsof ze een heuse knipoog geeft. Kunstjes doen zoals bijvoorbeeld onze Foster een ‘hertje’ kan doen, daar verlaagd zij zich niet toe. Onze Tooheys is gespecialiseerd en bedreven in het verleiden van de mens tot het aaien of geven van eten en aandacht. Daar draait het om in haar wereld en ik ga er gewoon in mee. En Tooheys? Zij vindt het allemaal de gewoonste zaak van de wereld.
Ok, etenstijd dus....

Never a dull moment....

Bewogen dagje vandaag. Het begon al met een ziekmelding van een collega, ach en dat zagen we gisteren al aankomen, maar niet te lang stil bij blijven staan. Vervolgens was aan mij de schone taak om onze uitzendkracht verder wegwijs te maken in ambtenarenland. Ook werd er deze ochtend meer uitleg gegeven over de op handen zijnde ‘quick scan’ van onze werkplek. Iets waar ik werkelijk naar uitkijk omdat ik denk dat dit de ‘op de gangen heersende’ ontevredenheid handen en voeten kan geven.
Ik hoop dat iedereen zijn of haar zegje doet zodat we grip op de ‘problemen’ kunnen krijgen. Vervolgens heb ik nog enige uren achter de balie mogen doorbrengen (echt mijn favoriete ;-( bezigheid )
Aan het eind van mijn baliedienst gleed er een klant van de bank bij de receptie. We hoorden een doffe plof en daar lag ze. Ambulance gebeld en die deden er 25 minuten over om bij ons te komen. Dat er net vandaag wegwerkzaamheden in onze straat zijn droeg zeker niet bij aan deze ‘vlotte’ hulpverlening. Het slachtoffer is zeker 20 minuten buiten westen geweest en toen ze eindelijk (goddank) bij kwam klaagde ze over benauwdheid en pijn op de borst. Tja, en dan denk je toch al gauw aan hartproblemen.
Wat voelde ik mij hier vreselijk machteloos bij. Gelukkig was een collega van mij heel kordaat en bleef gelijk bij haar terwijl ik heen en weer rende om kussens en andere hulptroepen op te trommelen. Samen hebben we gedaan wat we konden maar toch ben je een soort van radeloos, daar helpt geen jarenlange BHV training, de praktijk is altijd weer net even anders.
Toen de broeders van de ambulancedienst (eindelijk) arriveerden, trokken ze het slachtoffer zonder pardon rechtop en zetten ze haar op een stoel. Tut tut mevrouwtje, vertel maar eventjes wat er gebeurde....Dat ze niet echt goed op de stoel kon blijven zitten werd hun snel duidelijk waarna ze een hartfilmpje ter plekke hebben gemaakt.
Ik heb helaas geen idee hoe het nu met de dame in kwestie is daar ik maar weggegaan ben, er waren immers voldoende mensen aanwezig en ik kon verder niets meer doen.
Pfff, en nu zit ik even van mijn lip te blazen..... Ik moet zo naar Yoga maar hoe krijg ik mezelf rustig....

Bedankt seiners!

Toen ik gisteravond in de auto terugreed van Deventer naar Houten viel me al op dat er zoveel lichtseintjes gegeven werden en nu ik erover nadenk is dat me vorige week ook al opgevallen. Ik weet dat er regelmatig snelheidscontroles uitgevoerd worden op de trajecten waar ik mij in mijn rode sjees begeef. Als ik ‘de dienders’ dan ook spotte dan deed ik vrolijk mee met al de seintjes en waarschuwingen.
Sinds kort merk ik dat ik slechter ben gaan zien, vooral als het donker is en als ik verkeersborden moet lezen, laat staan dat ik tegenwoordig verdekt opgestelde in donkerblauw gehulde dienstkloppers kan ontdekken. Mijn lief heeft een ingebouwde antennes en ziet de ‘rakkers’ altijd ruimschoots van te voren en weet zo aan de bekeuringen te ontkomen. Ik daarentegen, pas me meestal aan de situatie aan (of leg ik me erbij neer?) en bezig een geheel andere tactiek. Ik houd me namelijk gewoon aan de geldende snelheid.
Maar goed, mijn lief zag nergens controleposten, dus dàt kon het niet zijn. De lichtseintjes van medeweggebruikers bleven me vandaag dwarszitten, zou er iets met mijn sjees zijn???
Jawel hoor, als ik uitstap zie ik het meteen, zij loenst mij vriendelijk toe, de oorzaak van het dagenlange lichtballet is gevonden en nu het euvel nog even verhelpen.
Bij dat stoere, sterke Stans imago van mij hoort ook nog een stukje ‘technisch inzicht‘. Ik heb ooit nog eens de ins en outs van ‘de dieselmotor’ uit mijn hoofd moeten leren, dus vertel mij wat over het verwisselen van zo’n onbenullig lampje. Dat doen we even.

Het is nog net niet donker als ik de motorkap (eindelijk) open krijg. Meteen brand ik me aan het motorblok en klassiek stoot ik vervolgens mijn hoofd (sorry God,) aan de motorkap.
Hmm, wat kan ik ‘leren’ van deze situatie?
Bijna naadloos verruil ik mijn stoere Stans imago voor het hulpeloze vrouwtje en bel ik met de garage, waar ik natuurlijk gelijk terecht kan. Meteen worden ook de ruitenwisbladen vervangen waarmee ik mijn gezichtsvermogen weer aanzienlijk verbeter.
Misschien wat weinig karakter , but I’m a surviver! ;-)

Het menu....

Antipasta:

• Gebakken bietjes in vinagraitte met geroosterd sesamzaad
• Gemarineerde gebakken champignons met sjalotjes en dragon
• Courgetterolletjes met ricotta, rucola en pijnboompitten
  

Hoofdgerecht:

• Penne met tomaten-ui basilicumsaus
• Penne met pompoen-geitekaassaus met rucola
• Groene salade met tomaat, geitenfeta en olijven
• Kleine gekruide gehaktballetjes
• Diverse soorten brood
  

Nagerecht:

• Dikke yogert of biogarde, stukjes appel met kaneel
• Honing en geroosterde wal- of hazelnoten
• Geroosterde geraspte kokos
  
  
  

Kleine stapjes...

Wat is er toch een hoop onrecht. Ik merk dat als ik de krant lees of gewoon even wat zap op de TV dat er zoveel informatie over me uitgestort wordt dat het me niet meer lukt om dit te verwerken of te relativeren. Het kost me al aardig wat energie om gewoon met beide benen op de grond te blijven staan in dit winderige jaargetijde.
"Alles gaat naar de klote! We verzieken de wereld", is de boodschap die luid en duidelijk bij mij binnenkomt.
Natuurlijk weet ik dat de wereld aan het veranderen is en merk ik dat het nog steeds te warm is voor deze tijd van het jaar. De schandalige uitbuiting van dieren in de bioindustrie en de oorlogen die gevoerd worden vanwege 'landje pik' of verschillende geloofsovertuigingen. Of jezelf maar gewoon opblazen en zoveel mogelijk slachtoffers meenemen om zo in de hemel te komen (over waanzin gesproken). De onnodige slachtoffers die AIDS maakt omdat medicijnen te duur zijn, of omdat er geen condooms gebruikt mogen worden (laat de kindertjes tot mij komen), de hongerdoden en slachtoffers van de droogte. Had ik de proefdieren al genoemd? en de schrijnende armoede in ons eigen Nederland? In elk geval is er een aanzienlijke lijst van kommer en kwel.
Het is niet dat ik mijn ogen hiervoor sluit maar ik leef redelijk milieu bewust en draag dat (weliswaar bescheiden) uit en ben van mening dat ik mijn steentje naar vermogen bijdraag.
Deze (ongewenste) informatie die te pas en onpas tot mij komt via krant, internet of televisie belemmert mij in wat ik wil doen en maakt dat ik me lamgeslagen voel. Ik ga twijfelen en vraag me af of wat ik doe wel zin heeft. Langzaam maar zeker kom ik zo in een neerwaartse spiraal terecht die mij van veel (kostbare) energie berooft.

Ik neem mezelf maar weer een tijdje voor de media links te laten liggen. Ik ga me nog meer richten op de positieve dingen die gebeuren en genieten van de kleine dingen.

Kleine stapjes maken Mike, kleine stapjes.

Living with vision

Op het blog van Dylan kwam ik deze nieuwsbrief tegen van Maggie Erotokritou. Ik was verbaasd over hoe dit aansluit bij alles waar ik mee bezig ben. Ik heb daarom besloten dit artikel door te linken naar mijn site. Ik kijk uit naar haar website.
Lees hier de nieuwsbrief van Maggie Erotokritou

Party time.....

Wat een knalavond!

Schreef ik gisteren nog dat ik 'oud en nieuw' nooit bijzonder vier en dat ik met de ‘kampers’ wat spelletjes zou doen....
De avond vloog voorbij. Het was al voorbij twaalf uur eerdat we er door de kinderen attent op werden gemaakt dat het vuurwerk wel afgestoken mocht worden.
Ik heb de vuurkorf aangestoken maar wat een armoe, de regen viel met bakken uit de hemel en rond één uur hielden ‘we’ het voor gezien en hebben we binnen nog een glaasje champie uit glas gedronken want dat smaakt toch een stuk beter dan uit un plastic bekertje.
Ik weet mij als ‘Catwoman’ overigens in goed gezelschap want de kampers zijn eigenlijk ‘Superwoman’ en de ‘Green Lantern‘, zo laat de superherotest ons weten.
Algauw schuift mijn wel zeer uitgelaten lief bij ons aan die vervolgens ’uit de kast komt’ als niemand minder dan ‘Spiderman‘...

Na de aankondiging dat we ‘The fab four’ zijn vindt Maxim dat we daar toch echt even het glas op moeten heffen. Na de nodige alcoholische versnaperingen bij ‘paps en mams‘ verschalkt te hebben, rukt hij nog een flesje open waarna hij de feestvreugde tot grote hoogte wist op te dwepen door Robbie Williams op volumestand 74 te draaien. Ter vergelijking, als ik op klaarlichte dag een mooie rustige cd draai op volume 30 dan is ie al een beetje onrustig en vindt ie dat we aan de buren moeten denken.....
Om 05.00 uur heb ik de stekker er maar uitgetrokken, want strakkies komt de schoonfamilie eten en ik hoop van harte dat Maxim zich net zo’n bikkel voelt als gisteravond....
Gelukkig hebben we de foto’s nog....

Happy New Year!!!!!!