Kleine stapjes...

Wat is er toch een hoop onrecht. Ik merk dat als ik de krant lees of gewoon even wat zap op de TV dat er zoveel informatie over me uitgestort wordt dat het me niet meer lukt om dit te verwerken of te relativeren. Het kost me al aardig wat energie om gewoon met beide benen op de grond te blijven staan in dit winderige jaargetijde.
"Alles gaat naar de klote! We verzieken de wereld", is de boodschap die luid en duidelijk bij mij binnenkomt.
Natuurlijk weet ik dat de wereld aan het veranderen is en merk ik dat het nog steeds te warm is voor deze tijd van het jaar. De schandalige uitbuiting van dieren in de bioindustrie en de oorlogen die gevoerd worden vanwege 'landje pik' of verschillende geloofsovertuigingen. Of jezelf maar gewoon opblazen en zoveel mogelijk slachtoffers meenemen om zo in de hemel te komen (over waanzin gesproken). De onnodige slachtoffers die AIDS maakt omdat medicijnen te duur zijn, of omdat er geen condooms gebruikt mogen worden (laat de kindertjes tot mij komen), de hongerdoden en slachtoffers van de droogte. Had ik de proefdieren al genoemd? en de schrijnende armoede in ons eigen Nederland? In elk geval is er een aanzienlijke lijst van kommer en kwel.
Het is niet dat ik mijn ogen hiervoor sluit maar ik leef redelijk milieu bewust en draag dat (weliswaar bescheiden) uit en ben van mening dat ik mijn steentje naar vermogen bijdraag.
Deze (ongewenste) informatie die te pas en onpas tot mij komt via krant, internet of televisie belemmert mij in wat ik wil doen en maakt dat ik me lamgeslagen voel. Ik ga twijfelen en vraag me af of wat ik doe wel zin heeft. Langzaam maar zeker kom ik zo in een neerwaartse spiraal terecht die mij van veel (kostbare) energie berooft.

Ik neem mezelf maar weer een tijdje voor de media links te laten liggen. Ik ga me nog meer richten op de positieve dingen die gebeuren en genieten van de kleine dingen.

Kleine stapjes maken Mike, kleine stapjes.

Living with vision

Op het blog van Dylan kwam ik deze nieuwsbrief tegen van Maggie Erotokritou. Ik was verbaasd over hoe dit aansluit bij alles waar ik mee bezig ben. Ik heb daarom besloten dit artikel door te linken naar mijn site. Ik kijk uit naar haar website.
Lees hier de nieuwsbrief van Maggie Erotokritou

Party time.....

Wat een knalavond!

Schreef ik gisteren nog dat ik 'oud en nieuw' nooit bijzonder vier en dat ik met de ‘kampers’ wat spelletjes zou doen....
De avond vloog voorbij. Het was al voorbij twaalf uur eerdat we er door de kinderen attent op werden gemaakt dat het vuurwerk wel afgestoken mocht worden.
Ik heb de vuurkorf aangestoken maar wat een armoe, de regen viel met bakken uit de hemel en rond één uur hielden ‘we’ het voor gezien en hebben we binnen nog een glaasje champie uit glas gedronken want dat smaakt toch een stuk beter dan uit un plastic bekertje.
Ik weet mij als ‘Catwoman’ overigens in goed gezelschap want de kampers zijn eigenlijk ‘Superwoman’ en de ‘Green Lantern‘, zo laat de superherotest ons weten.
Algauw schuift mijn wel zeer uitgelaten lief bij ons aan die vervolgens ’uit de kast komt’ als niemand minder dan ‘Spiderman‘...

Na de aankondiging dat we ‘The fab four’ zijn vindt Maxim dat we daar toch echt even het glas op moeten heffen. Na de nodige alcoholische versnaperingen bij ‘paps en mams‘ verschalkt te hebben, rukt hij nog een flesje open waarna hij de feestvreugde tot grote hoogte wist op te dwepen door Robbie Williams op volumestand 74 te draaien. Ter vergelijking, als ik op klaarlichte dag een mooie rustige cd draai op volume 30 dan is ie al een beetje onrustig en vindt ie dat we aan de buren moeten denken.....
Om 05.00 uur heb ik de stekker er maar uitgetrokken, want strakkies komt de schoonfamilie eten en ik hoop van harte dat Maxim zich net zo’n bikkel voelt als gisteravond....
Gelukkig hebben we de foto’s nog....

Happy New Year!!!!!!

Welke super hero ben jij?

Ik deed deze quiz en wat blijkt....I'm catwoman.

Geweldig toch? PRRRRRRRRRRRRR

Eigenlijk 'deep down' wist ik dat al....(natuurlijk, wie anders???)

MIAAAAAUW

Doe de quiz>>>

Oudejaarsdag 2006

Vandaag besluit ik niet terug te blikken en ook niet te veel vooruit te zien maar lekker in het hier en nu te blijven. Het knalt en knettert dat het een lieve lust is en het moet nog 12.00 uur worden, in de middag wel te verstaan. Dat beloofd nog wat voor straks. Maxim en ik maken ons op om zo naar zijn ouders te gaan want zijn vader is jarig.

Dat brengt me weer even terug naar mijn blog van gisteren waarin ik me ‘iets’ niet meer kon herinneren. Dat was dus een flesje wijn voor zijn pa. Het mooie was dat zodra ik de deur uitstapte ik weer wist wat ik had beloofd om voor Maxim mee te nemen. Zo zie je maar weer dat der Johannes ideeën nog zo gek niet zijn... Alle info is opgeslagen in je onderbewuste, de hamvraag is hoe kom je bij die info...? Gelukkig kan ik me blijven verbazen over deze dingen zonder het ‘naadje van de kous’ te hoeven weten...


Vanavond gaat Maxim, net als ieder ander jaar, naar zijn ouders om de jaarwisseling te vieren. Normaal ‘vier’ ik oud en nieuw dus alleen en ga ik om twaalf uur even naar buiten om de buren op straat ‘de beste wensen toe te wensen’. Allemaal niets bijzonders dus.


Dit jaar heb ik de ‘kampers’, de kerrevenbewoners, gevraagd bij mij de avond door te brengen. De buuf met gezin komen gezellig spelletjes doen en als het weer het vanavond toelaat, maak ik op het pleintje een fikkie in de vuurkorf waar we ons dan allemaal aan kunnen warmen.
Als altijd zal ik stil staan bij al die knallen en lichteffecten, hoe het is in gebieden waar geen vrede is en waar knallen en explosies tot de dagelijks ‘orde’ behoren.
Jesus, loop ik toch nog vooruit op deze avond. Knap lastig soms om in het ‘hier en nu’ te blijven. Ik geniet weer van dit moment met een kat op schoot, in onze gezellige keuken, lekkere muziek en een heerlijke kop koffie met mijn lief.
Als ik kon spinnen dan deed ik dat.

Hersenverweking...

Mijn lief moet vandaag werken en heeft mij gevraagd of ik een boodschapje voor hem wilde halen. Natuurlijk wilde ik dat met alle plezier doen want moest toch nog naar de winkel voor echt de allerlaatste boodschapjes.

Nu zit ik al een kwartier met mijn jas aan mijn hersens te pijnigen wat in vredesnaam ik beloofd had zullen kopen voor Maxim?
GRMPFFFF...

Misschien kom ik er nog op terwijl ik ff achter de laptop zit. In het kader van genieten van elk moment kan ik net zo goed nog even wat aandacht aan de site besteden nietwaar?
Ik heb al een bezig ochtendje achter de rug met boodschappen halen in de winkel.
Op 1 januari komt mijn schoonfamilie bij ons tafelen en ik heb al wat voorgerechtjes van Gordon Ramsey voorbereid, het ruikt goddelijk in mijn keuken.
Ook stond er stipt om 12.oo uur een megapan met verse hutspot op tafel voor mijn lief die avonddienst heeft. Ach, en dan prik ik gewoon een gezellig vorkje mee.

Ondertussen kan ik de haren wel uit de kop trekken want ik weet nog steeds niet wat ik moet halen.....Ik heb gisteravond drie glazen rode wijn op zouden die schuldig zijn aan deze hersenverweking? Ik heb wel eens gelezen dat er miljoenen hersencellen afsterven door het nuttigen van alcohol. De laatste maanden drink ik juist heel weinig alcohol en dan zijn drie glazen wel veel......-zucht-

Ik denk dat ik maar gewoon naar de winkel ga, misschien koop ik middels spontane ingeving wel wat Maxim nodig heeft. Der Johannes van de Deep Change is ervan overtuigd dat je onderbewuste (daar ligt alles opgeslagen) je stuurt naar datgene wat je nodig hebt. Je moet alleen goed naar je innerlijke zelf luisteren.
Hmm, afijn ik visualiseer mezelf voor de spiegel en voel me net Robert de Niro als ik zeg: “are you talking to me? huh, are you talking to me?” ....

FF terugblikken...

Vandaag heb ik me bezig gehouden met het ‘vervolmaken’ van deze site en heb nog even wat kinderziektes verholpen. Iedereen mag nu reageren en je hoeft je niet eerst ‘in te loggen’ bij GOOGLE.
Ik ben bezig geweest een aantal onderwerpen te ‘labelen’ zodat je via de eerste pagina gelijk door kunt surfen via het label naar de Deep Change experience of de ‘roots’ verhalen. Ook heb ik een heuse teller geplaatst die de hits telt, gewoon geinig. Verder heb ik een paar (niet onaardige, al zeg ik het zelf) fotootjes gemaakt en geplaatst ter verfraaiing van het geheel.
Ik ben heel tevreden met hoe deze site eruit ziet.

Eigenlijk ben ik heel tevreden met 2006. Het is nu toch tijd om een beetje terug te blikken en ik zie een bewogen jaar waarin ik voor het eerst stil heb gestaan bij mezelf. Ik geloof dat ook ik tot de familie ‘der laatbloeiers’ behoor ‘Beter laat dan nooit’, hoor ik mezelf denken :-)
Een kleine greep uit mijn opsomming van ‘zegeningen’:

• Prachtige ontmoetingen gehad
• Enkele onvergetelijke reizen gemaakt
• Mooie leermomenten
• 2006 is het jaar dat ik me (eindelijk) van de TV los heb kunnen rukken om vervolgens achter de lap top plaats te nemen. Hmmm.......
• ik ben dit jaar gaan schrijven! Dat had ik nooit kunnen denken, was wel altijd een ‘stille’ wens. Every thousant mile jouney starts with the first step.

Laat 2007 maar komen, ik ben er helemaal klaar voor, heb er ‘zin an’.

WELKOM bij MIKELODEON

Nou dit izzem...

Wel ff druk mee geweest, maar dan heb je ook wat.

De JoHo site heeft 3 maanden goed dienst gedaan maar het voelde alsof ik uit de voegen barstte.

Hopelijk kan ik op deze plek nog wat meer uitgroeien tot een volwassen 'blogger' .

Ik zie in elk geval heel wat mogelijkheden om met deze site te experimenteren.

Voor sommige vaste 'fans' is het misschien wat lastiger de berichten te volgen daar het volgens mij niet mogelijk is je te abonneren zoals op de JoHo site.

Maar ja , ze heeft het al vaker gezegd: elk voordeel heb z'n nadeel.

Graag zie ik, als vanouds, de commentaren tegemoet.....

Het 'staartje' van 2006

Vandaag een heerlijk rustig dagje op ut werk gehad. Zo rustig dat ik tegen 15.00 uur pas mijn eerste telefoontje kreeg en deze prompt aannam met ‘goedemorgen’. ‘Gelukkig‘ kreeg ik een allochtone meneer aan de telefoon die zelf ook niet helemaal vlekkeloos bij de tijd was en meer informatie wilde over activiteiten rond de afgelopen jaarwisseling waar hij, na enig doorvragen, de komende jaarwisseling mee bedoelde. Zo komt alles uiteindelijk weer in evenwicht.
Vandaag heb ik bij de biologische grootgrutter aangegeven niet meer dan 4 dagen per week te willen werken, er is meer in dit leven (in elk geval in mijn leven) dan werken alleen tenslotte.
Tot mijn grote verbazing werd ik niet meteen afgewezen maar gaf de man in kwestie mij te kennen mijn wens intern te willen bespreken. Morgen hoor ik meer en dat voelt eigenlijk heel goed. Wie weet wat er nog kan gebeuren in 2006, wie weet wat er nog in dit ‘staartje’ van het jaar zit.....
Wonderlijk wat er allemaal gebeurt in mijn leven nu ik dichter bij mezelf sta en eerlijker en opener ben dan ooit tevoren, ik vind deze ‘Míke’ in elk geval erg boeiend om te ontdekken.
Maxim is in elk geval ook erg tevreden over vandaag en zichzelf want heeft een inmiddels zeer ontwikkelde ‘neus’ voor koopjes. Vandaag kwam hij vol trots thuis met ‘aanbiedingen’ en de mededelingen dat we wel voor 50 euries bespaard hebben. Ach het is tenslotte ook een geruststellende gedachte dat we zeker voor een jaar genoeg vaatwastabletten en toiletpapier op zolder hebben staan. Nu maar hopen dat Maxim niks overkomt want ik zou zo’n voorraad geheid vergeten....

Mike maakt keuze...

Na wat ‘gesprekjes’ zo hier en daar en een beetje meer tot rust gekomen na een prachtige avond in Amadorra alwaar een kerstmeditatie werd gehouden, besluit ik om maar weer eens wat gedachten op de digitale snelweg te zetten.
Gelukkig staat mijn site stil denk ik dan. Ik voel en merk dat ik in mijn enthousiasme weer flink ‘de ram’ heb uitgehangen en alweer met mijn rammenkop in volle galop me in een nieuw avontuur wil storten terwijl ik niet alle consequenties overzie.
‘Denk na Mike, denk na’, schreef ik nog in een dappere poging mezelf een beetje ‘in te dammen’.
Vanochtend voel ik heel duidelijk dat deze baan op dit moment niet ‘past’. Ik ben volop bezig met mijn eigen ontwikkeling en heb me net vorige week opgegeven voor een hele serie mooie workshops. Ik kan deze, ondanks eerdere gedachten hierover, niet combineren met een fulltime baan waar ik ook nog regelmatig geacht word om op Zaterdag te werken. Ook is de aard van deze functie zodanig nieuw dat ik alle zeilen bij zal moeten zetten om me op logistiek gebied en in de voedingsbranche in te werken. Met flink de handen uit te mouwen steken is niets mis maar er zijn ook nog heel veel andere dingen waar ik energie in wil steken.

Kortom, met bloedend hart overweeg ik sterk mij terug te trekken. Misschien komt er eens een functie vrij voor 30 uur, dat zou mij veel beter passen... -ZUCHT-

Het geeft mij trouwens wel een geweldig gevoel om zo ‘gewenst’ te zijn en zo’n nieuw bedrijf met allemaal nieuwe mogelijkheden en kansen laat mijn hart veel sneller slaan en het bloed sneller stromen. Er is nog zoveel meer

Denk na Mike, denk na...

Bezig dagje vandaag, niet zozeer vanwege de afspraken maar meer het nadenken over en keuzes maken....
Vanochtend heb ik een kennismakingsgesprek gehad met een organisatie die biologische winkels en restaurants bevoorraad met (vers)producten door het hele land. Zij zoeken een assistent hoofd logistiek order entry, ‘een hele mond vol‘, was mijn eerste gedachte. Het is zeker een zeer aantrekkelijke functie met veel klantencontacten en aansturen van het ‘orderteam’, bewaken van kwaliteit en soms onderhandelen en vooral het meer efficiënt werken en het verder optimaliseren van de commerciële aspecten van het bedrijf want ze willen ook het laatste zweempje ‘geitenwollen sok‘ met haar en wortel verwijderen.
‘As usual, ram eigen’ heb ik de neiging om in mijn enthousiasme in volle galop ‘er tegenaan te gaan’.
Eenmaal weer thuis nog eens alles op een rijtje gezet, denk ik de keus te hebben uit :
1.of een full time functie bij dit bedrijf in wisseldiensten want ook op Zaterdag moet er gewerkt worden, fantastische leuke uitdaging, leuk bedrijf met ‘producten’ waar ik heel wat ’feeling’ mee heb maar waar ook flink meer ’inzet qua uren’ verwacht wordt, daar gaat mijn extra vrije dag. 2.Of blijven waar ik nu zit met beduidend minder salaris maar dan is er wel ruimte voor mijn persoonlijke ontwikkeling qua cursussen ed. Ook is het makkelijker in mijn huidige functie om vrij te regelen en te krijgen maar tevens zit er (op korte termijn) beduidend minder uitdaging in deze huidige baan.
Snap u het nog?
Ik vind mezelf (on)behoorlijk malen. Gelukkig bedenk ik mij net op tijd dat als deze functie ‘voor mij’ is, ik dat in alle rust moet kunnen overwegen en dit niet onder tijdsdruk wil doen. Kortom, ik ben er nog steeds niet uit maar besluit eerst lekker Kerst te gaan vieren. Wordt vervolgd dus......
Vandaag ook nog op een afscheid van een oud-collega van de bus geweest en heb daar vele ‘oud-collega’s getroffen wat erg gezellig was en waar flink wat sterke verhalen verteld werden onder het genot van de nodige alcoholische versnaperingen. Als vanouds dus erg gezellig en vertrouwd. Wel raar dat bijna alle ’oude knarren’ nu met pensioen zijn en dat Maxim de laatste van de ‘oude’ club is terwijl hij nog zo jong is....Ach ja, was het niet dat elk nadeel een voordeel hep of was ie nu andersom?

Daverende donderdag

Tijd om weer even heel dicht bij mezelf te blijven. Vandaag zijn we op het werk zalig ‘kerstig’ begonnen door alle kaarsjes aan te steken die we maar konden vinden. Zelfs de eeuwig lachende tuinkabouter die al 2 jaar tussen de plantjes op mijn bureau staat, moest eraan geloven. Eigenhandig heb ik het -parmantig van tussen de billen uitstekende- lontje (hij lag namelijk op zijn buik op een bloemenbedje in een bloempotje) in de brand gezet, wat mij om onduidelijke redenen erg veel voldoening gaf....Uiteraard hebben we hierna de kale Tl-verlichting uitgeschakeld. Waarna we uit volle borst enkele kerstliederen ten gehore hebben gebracht, die ondanks de bezielende leiding van dirigent Henk, helaas niet allemaal tegelijkertijd werden ingezet maar wat eigenlijk bij sommige nummers zoals Glohohoria, nog helemaal niet zo slecht klonk. Kortom een prachtig moment van spontane teambuilding, ik kreeg er in elk geval een warm gevoel van in de hartstreek.
Daarna hebben we afscheid genomen van onze altijd drukke, luidruchtige en uitbundige uitzendkracht. Hij werd er zowaar (een beetje) stil van, en dat vond ik mooi om te zien.
Terugblikkend naar vandaag kom ik tot de slotsom dat het een rommelige maar gezellige dag is geweest. Ik heb veel gelachen en genoten van alles en iedereen en vooral van de oliebollen en plakjes cake die de ‘op vakantie gaande collega’s’ hadden achtergelaten om het ‘leed’ voor de achterblijvende doorwerkers wat te verzachten.

Tot slot heb ik ook nog een mooie ‘clifhanger’ zodat er morgen weer gelezen moet worden. Ik heb namelijk een ‘kennismakingsgesprek’ maar meer daarover, je raadt het al, MORGEN!

Woensdag gehaktdag...

Dus heb ik een lekker scholletje gebakken met gestoofde venkel met een rood uitje met een posteleinsalade waarin stukjes pecannoot en uitgebakken spekjes met een beetje honing en het geheel gecompleteerd met stukjes zoete aardappel van de Turkse winkel.
Smullen dus!

Maxim en ik zijn heel even wezen kijken bij de buuf want daar is het aanrechtblad behorende bij de reeds geplaatste keuken afgeleverd. De buuf is met een verbouwing bezig waar Frans Bromet zijn vingers bij zou aflikken. Afgelopen april hebben ze twee kerrevens over het huis heen in de tuin getakeld met de bedoeling daar tijdelijk in te wonen tot oktober om dan vóór de winter weer het geheel verbouwde huis te kunnen betrekken. Niets is echter minder waar, Bromet had er zo een TV special van kunnen maken en een half jaar extra kunnen uitzenden want ‘het zit een beetje tegen’. De familie zal naar alle waarschijnlijkheid deze winter nog moeten doorbrengen in de kerreven en heeft de tijdelijke behuizing alvast heel dapper opgeleukt met wat gezellige kerstverlichting.

Maar goed, zoals ik net schreef is het aanrechtblad afgeleverd en in mijn beleving is zoiets te vergelijken met ‘het hoogste punt in de bouw bereiken’. Dat wilden wij persoonlijk wel even komen bekijken. Helaas kwam daar niets van want de heer des huizes, veelzijdig vakman in hart en nieren, had de hele handel vakkundig afgeplakt teneinde de tegeltjes boven het aanrecht ‘vlekkeloos’ te kunnen zetten. Dus die tegeltjes hebben wij mogen aanschouwen (heel fraai overigens) en het aanrecht ‘bedacht’ ik er maar gewoon bij. Mijn lief had nog een beetje extra stimuli nodig om een en ander voor te stellen en heeft ter plekke nog een pintje gevat om samen met de buuf en haar man even te mijmeren over ‘straks’ en ‘later’ als alles klaar is.

Ze komen er wel, die buuf en co, want ze hebben voor mooie dingen gekozen en kwaliteit. Het duurt alleen even.

Dolle dinsdag

Wat fijn om te merken hoe je wereld verandert als jezelf verandert.
Vandaag waren er een aantal onaangename momenten met een collega waar ik al vaker min of meer ‘bedekte aanvaringen’ mee heb gehad. Dit soort kleine dingetjes hebben de neiging zich maar op te stapelen tot er niet meer ‘overheen’ of ‘doorheen’ gekeken kan worden...

Vanmiddag besloot ik ‘de stoute schoenen’ aan te trekken en met de persoon in gesprek te gaan. In eerste instantie waren we allebei erg boos en waren er veel verwijten over en weer tot we bij de kern waren aangekomen en ons allebei realiseerden dat we verstrikt zaten in ‘aannames’ en ‘interpretaties’ van woorden en gedrag. Hiermee manoeuvreerden we onszelf in een positie die we geen van tweeën wilden. Een waar wonder geschiedde want er kwam ‘ruimte’ voor ons allebei en voor het eerst zag ik een kwetsbare en gevoelige collega en doordat zij dat liet zien kon ik mijn zachte kant laten zien. Vanaf dat moment lukte het om naar elkaar te luisteren en ons letterlijk in elkaars ogen te kijken. Ik ben vanmiddag, omdat ik het bijna niet geloofde wat er gebeurde, nog een paar keer teruggeweest om te ‘checken’ of het echt goed ‘zat’ en elke keer werd mijn goede gevoel bevestigd door een gulle lach en dat geeft me ongelofelijk veel energie en hoop voor de toekomst. We zijn op de goede weg......

Close encounter met baard

Het kan niet anders na zo’n geweldig weekend dan dat deze eerste werkdag van de week ook fantastisch is en dat klopt!
Bijna de hele dag aan de balie gewerkt en dat was erg leuk, voor de verandering. Veel improviseren en heel veel aanloop waaronder een ’op het oog’ extreem gelovige moslimjongere met heuse lange baard en dito kleren maar met mooie grote ogen waar ik zowaar in mocht kijken. Deze jonge man vertelde mij dat hij vroeger heel erg ’ondeugend’ was geweest (wie weet heb ik ’m wel eens in de bus gehad...) maar dat hij nu het geloof had ’gevonden’ en wijzer was geworden. Hij wilde meer informatie over hoe hij beter met het milieu kon omgaan want hij zag heel goed wat voor rotzooitje er op Kanaleneiland van gemaakt wordt. Hij vertelde mij dat de imam regelmatig aandacht aan de vervuiling besteed in zijn preken maar dat de mensen erg slecht kunnen luisteren. Ik vertelde hem op mijn beurt wat de gemeente doet aan de communicatie hierover maar dat de gemeentelijke weg via brieven en bordjes niet werkt omdat de Marokkaanse cultuur het meer van ‘horen zeggen’ moet hebben. De eindconclusie van ons gesprek was dat ‘wereld verbeteren’ bij jezelf begint. Samir, zo heet hij, gaat zijn zorg voor het milieu uitdragen, te beginnen bij zijn eigen familie.
Ik hoop met heel mijn hart dat het hem lukt zijn eigen ‘leefomgeving’ bewust te maken van dit grote probleem.

Verder ben ik erg blij dat ik met mijn ‘baas’ gesproken heb over wat er zich vorige week op het werk afspeelde (donkere dagen voor kerst). Klaarblijkelijk was er tussen haar en mij een communicatiestoornis en is nu de ‘lucht’ weer geheel geklaard. De personele sores natuurlijk nog niet maar die worden in 2007 grondig aangepakt, zo heeft zij mij bezworen.
De afgelopen week heb ik veel nagedacht over het werk en vragen als ‘wat wil ik?’ en ‘wat haal ik uit mijn werk?’ en ‘wat brengt het mij?’ heeft mij doen besluiten wat meer open te staan voor nieuwe mogelijkheden als ik op ‘kruispunten’ kom. Misschien is het tijd om een ander pad in te slaan. Wat zou ik doen als ik de jackpot van de oudejaarsloterij win?
Hmmmm.........

Zalige zondag...

Wat een heerlijke dag met zowaar een ochtendzonnetje als ontbijt en nu dan een beetje motregen voor bij de lunch.
Vandaag hebben mijn lief en ik de kerstspulletjes maar weer eens van zolder gehaald. Gezamenlijk hebben we de slierten verlichting ontward en zo hier een daar opgehangen. Het ziet er gezellig uit met al die kleine brandende lichtjes.
‘Licht’ is wat ik nodig heb en dat is niet zo gek want er wordt niet voor niets gesproken over de ‘donkere dagen voor kerst’ en het kerstfeest zelf wordt toch ook wel het ‘lichtfeest’ genoemd?

Ook de katten vinden het geweldig en zij steken hun nieuwsgierigheid niet onder de stoelen of banken. Maxim en ik moeten regelmatig ‘corrigerend’ optreden en nog net op tijd kan ik een rits brandende lampjes onder de bank vandaan trekken.
De nieuwsgierigheid van onze katten is groot en voor hun is de huiskamer vol met ritselende zakken en interessante dozen en de slingers en ronde balletjes een waar feest en misschien wel het hoogtepunt van het jaar. Het lijkt wel of ze het voorjaar in de kop hebben en donderjagen de hele huiskamer door.
Sinds jaar en dag hebben we een absoluut katvriendelijke boom met onbreekbare papieren versieringen zoals kwastjes. Deze zijn absoluut favoriet bij de oude wijze Foster en hij ‘vangt’ de een na de andere ‘prooi’ uit de kerstboom en laat geluiden horen variërend van een klagelijke miauw tot vervaarlijke brom als ’de prooi’ wordt afgepakt en wat hoger wordt teruggehangen. Pas als alles staat en opgehangen is en de zakken en dozen weer opgeborgen, komt de Zondagsrust weer terug in huize Schipper.
Zelfs de motregen maakt nu plaats voor een bijna wolkenvrije hemel en het zonnetje schijnt wondermooi. Tijd om even een frisse neus te halen.
Een perfecte afsluiting van een fantastisch weekend!

Anybody home? Hello...

Zo voel ik me dus, leeg en onbewoond.
Vanavond hadden we een kerstetentje met de collega’s en ik heb er niet van kunnen genieten. Het kostte me grote moeite om aanwezig te zijn en als ik eerlijk ben was ik er helemaal niet, en eigenlijk de hele dag al niet. Ik wilde vluchten, weg van tafel en mijn disgenoten, weg naar huis. Maar ja je bent ‘volwassen’ en zet je er overheen, je babbelt hier, glaasje zus en je prikt een vorkje daar. Maar het unheimische gevoel bleef.

Niet dat ik de mensen eng vind maar meer vragen naar boven voelde komen van ‘wat doe ik hier?’, ‘waarom doe ik dit en voor wie?, ’vind ik dit leuk?’,Nee dus! Ik voel me een vreemde eend en absoluut niet ‘thuis’ op het werk. Dit gevoel werd tijdens de maaltijd zo sterk dat ik van tafel ben gegaan en een poos in het donker achter mijn bureau heb doorgebracht.

Terwijl ik daar zat, klonk er gelach en werd er gezongen en ging het feest gewoon door (gelukkig). Zo voelt ‘het bestaan’ momenteel ook voor mij. Als of ik naar ‘het leven’ kijk en er even geen deel van uitmaak, ik zit in het oog van de cycloon. De rust van in het donker zitten deed mij goed en ik heb, nadat ik voldoende ‘moed’ had verzameld, de persoon die deze avond geregeld heeft bedankt en ben ik weggegaan.In de auto merkte ik pas hoe hoog mijn hartslag was en de knoop in de maagstreek, alsof ik voor mijn leven heb moeten rennen. Ik kan me voorstellen dat je denkt als je dit overkomt dat het een paniek aanval is en dat je enorm schrikt. Met de Deep Change is echter gesproken over deze verschijnselen en ik ben blij dat ik dit kan herkennen. Kortom, weer een stapje vooruit en mijn weekend is begonnen. Ik kan drie dagen lekker doen ( en laten) waar ik maar zin in heb....

No guts, no glory

Zo wat een verschil met gisteren, sta ik dan vandaag zo anders in het leven?
Jazeker, heerlijk geslapen, kwiek het bedje uitgesprongen en de dag omarmt.
Weliswaar een niet zo zachte Mike vandaag maar wel een eerlijke en een die geen blad voor de mond neemt en gewoon zegt wat ze voelt. Misschien zelfs wel weer een oude Mike, die niet met zich laat sollen en die staat voor wat ze doet. Walk the way you talk! Zo’n dag als gisteren kost te veel energie en maakt dat ik ga twijfelen aan mezelf, aan mijn intenties en daar is nou net niets mis mee. Ik weet dat mijn communicatie wel eens tekort schiet door een kort lontje, al dan niet veroorzaakt door wat hormonale schommelingen en dat ik soms wat kort door de bocht ga maar met wat er allemaal te verstouwen valt aan werkzaamheden is dat nodig geweest om te overleven en om te doen wat moest gebeuren om het hoofd boven water te houden en om de tent te laten draaien.
Zo, laat mij maar weer even schuiven, ik vertrouw op mezelf, blindelings en steeds meer! Deep down zitten mijn ‘guts’ en ze gaan steeds meer spreken. Ik ben niet langer bang voor de toekomst en verwelkom deze, verandering is goed, alles heeft een reden en van alles kun je leren.
Enne, no guts, no glory, zo is ut maar net!

Donkere dagen voor kerst

Vandaag even niet met mijn hoofd in het verleden maar in het hier en recente heden. Wat een verschrikkelijke BOUT dag. Dat kan je natuurlijk altijd overkomen en de ene keer heb je meer veerkracht of zie je mogelijkheden hier anders (lees beter) mee om te gaan. Vandaag wil het echter niet lukken en voel ik mij slechts verbonden met de regen die bijna onophoudelijk neerstroomt langs de ramen en zit ik te simmen.
Waarom sta ik toe zo uit balans te raken? Wat heeft me zo geraakt? Ben ik ontevreden? Zo ja, waarover dan?
Ergens binnenin mij vechten de innerlijke criticus en de rechter over wie het hoogste woord mag hebben en zoals dat meestal gaat als er twee vechten om een been loopt, in mijn geval, de cynicus er mee heen.

Smalend denk ik aan vandaag terug en voel een onbestemd gevoel opkomen. Mijn werkplek waar de laatste tijd het ‘stroperige’ klimaat van niet vooruitkomen maar ‘handhaven’ heerst terwijl ik op de rand loop van mijn kunnen en bijna dagelijks mijn lijstje van prioriteiten moet herschrijven en ik tegelijkertijd apetrots ben dat het de aanwezigen lukt de tent te laten draaien. Mijn werkplek waar ik met plezier heenga, hoewel het lang niet altijd even makkelijk is met alle (personele) veranderingen van de laatste tijd om te gaan. Mijn werkplek waar ik veel energie in stop, waar ik nog lang niet uitgeleerd ben, raakt me vandaag als een mes in mijn rug. Een wijzende vinger en ‘vaag’ onderhuids geschimpscheut en geneuzel.
Komen dit soort ongenoegens naar boven en buiten omdat ik er een weekje niet ben? Is er dan pas een voldoende ‘veilige omgeving‘ om dit te ventileren? Als we nou gewoon eens met elkaar afspreken om niet zoveel te lullen maar gewoon er te zijn en te doen waarvoor de burger ons betaald.
Werken, en dan ook nog het liefst samen, wat een mooi streven, samenwerken.

In experia Deo

Non de nakende....
Vandaag was de GROTE dag. Mijn draadloze internet zou eindelijk geïnstalleerd worden. Vorige week moest ik mijn eigen -doe het zelf installatie- staken daar ik de hoofdaansluiting van de telefoon niet kon vinden. De monteur kon deze gelukkig wel vinden en wel op de slaapkamer.
In eerste instantie geen fijn idee om zo’n stralingsbox onder je hoofdkussen te hebben maar ja keuzes maken hoort erbij en draadloos internet, daar moet je wat voor over hebben....
Goed, experiabox aan, monteur weer weg, Mike blij. Niets is echter minder waar.....
Nu blijkt, na installatie, dat de telefoon het nog maar voor de helft doet en ik niet gebeld kan worden.

Tja, in het begin, toen ik een paar keer achter elkaar gebeld werd, dacht ik met een hijger of andere grapjesmaker van doen te hebben. Helaas is het probleem nu helder en kan ik ‘de ander’ niet horen, zij mij wel blijkt als iemand mij mobiel weet te bereiken en niet zo geamuseerd was van mijn ‘anti hijgers‘ schelle fluitje en daaropvolgende scheldkanonnade. Nogmaals mijn excuses, Jannie.

Na twee keer over een kwartier ‘in de wacht’ te hebben gestaan bij de helpdesk van Planet krijg ik te horen dat het draadloos ‘inregelen’ tot 10 dagen na installatie kan duren.....
Toch wel jammer dat ze je deze info niet even geven voordat aan zo’n draadloos internet avontuur begint. Dat was de helpdeskman helemaal met mij eens. Hij vond het errug vervelend maar vond tevens een lichtpuntje namelijk dat ik in elk geval zelf nog naar ‘buiten’ kan bellen.....

Goddank zie ik zelf gelukkig nog wel meer lichtpuntjes, letterlijk dan want in de Expedia box zitten welgeteld zeven led lampjes op die allemaal onafhankelijk van elkaar knipperen en voor een grillig lichtspektakel onder mijn bed zorgen.
Wordt vervolgd.-ZUCHT-

Deep Change dag 6

Verwarring maar dat schijnt goed te zijn. Ik voel me dichter bij mezelf en tegelijkertijd onzekerder dan ooit.
Waarheen leidt dit seminar en hoever sta ik toe te veranderen, hoe diep wil ik gaan. Vandaag kreeg ik de vraag in hoeverre ik keuzes, gemaakt in het verleden (die ik als fout bestempel), bewust heb gemaakt. Nu de vraag wat langer bezonken is en ik ‘m drie keer herkauwd heb en over mijn tong heb laten rollen wordt mij duidelijker dan ooit tevoren dat ik een rasvluchter ben. Altijd hals over kop in ‘avonturen’ vallen en er ook weer net zo hard vandaan lopen. Ik kan ‘jobhoppen’ als geen ander. Ik kan tot geen andere conclusie komen dan dat ik mijn hele leven al ‘ren’ en ‘vlucht’.
Tot voor kort was mijn strategie om van richting te veranderen door in volle galop tegen een muur te knallen (gelijk een echte ram) en dan even beduusd sterretjes zien om vervolgens weer op te krabbelen om een andere richting uit te rennen. Niet de meest elegante en gezonde manier om je weg te bepalen waar ik gelukkig weliswaar laat maar dan toch ben achtergekomen.
Nog nooit van mijn leven heb ik een vastomlijnd doel voor ogen gehad. Het lijkt alsof ik in het hier en nu ben beland door louter ‘toevalligheden’. Toch is het mij gelukt om uit de goot te blijven wat met mijn achtergrond en vroege (ruige) levens”stijl” wel een wonder mag heten. Hoeveel ik dan ook geëxperimenteerd heb met bijvoorbeeld drugs als LSD en speed, ik heb me altijd verre gehouden van de heroïne en cocaïne.
Ergens deep down hield ik genoeg van mezelf om het zover niet te laten komen. Daar houd ik me dan maar aan vast, dat mijn onderbewuste deep down de beste keuzes maakt, zoals deelnemen aan dit seminar.

Der Johannes heeft een boodschap in mijn boek geschreven. He wishes me a courageous ‘head on’ start into my deep change journey and the joy of living is worth the pain of growing. Mooi hoor.
Eerlijkheidshalve moet ik wel vermelden dat ik in zijn boek niet verder gekomen ben dan het lezen van deze boodschap, mijn onderbewuste gaf duidelijk aan dat dàt voor dit moment voldoende was.Ik heb net onze telefoonverbinding gechecked en het werkt! Dat geeft de burger of in elk geval mij de moed om door te gaan, lafaard of niet.

Deep change dag 5

Vandaag een dag vol emotie, herkenning en ontroering. Allemaal cadeautjes want het is tenslotte Sinterklaas. Bovendien wie kan mij navertellen op één dag ‘gestoeid’ te hebben met een tijger en een draak en dit overleven? Nou ik wel!We hebben een prachtige oefening gedaan met drie vrouwen, we hebben onze grenzen bepaald en door bij jezelf na te gaan wat er gebeurt als deze grens overschreden wordt, hoe je reageert, wat doe je en wat doet het met je, was een heuse eye opener. Ook mocht je bij deze oefening ‘het beest‘ in je ontdekken en waren alle ‘tactieken‘ geoorloofd. Mij is overigens niet echt duidelijk geworden welk beest er in mij schuilt (een beer?) maar dat maakte de eerste ontmoeting met de tijger niet minder indrukwekkend. Ik heb echt een tijger langs mijn grenzen zien sluipen en heb geruime tijd ‘stand‘ kunnen houden. Nog kan ik onze handen voelen en de emoties die onmiddellijk omhoog borrelden vanuit mijn buik door dit directe contact. De draak was heel erg speels en plagerig wat mij erg van mijn stuk bracht. Het kostte me erg veel moeite om ’mee te kunnen spelen‘. De draak verraste me steeds met nieuwe ‘aanvallen’. Het voelde als een oude vergeten pijn vanuit de buik en deed mij pijnlijk beseffen hoe bloedserieus ik in dit leven sta...Waar is dat kleine meisje in mij toch gebleven?Al sinds het vorige blok lonkt de zee maar kon ik het ‘avonds niet meer opbrengen hier naartoe te rijden. Vandaag vond ik een (zee)maatje en daar kwamen nog twee maatjes bij en zijn we na het avondeten naar Egmond aan zee gereden. Het stormde verschrikkelijk en het lawaai van de branding oorverdovend. Ik heb de longen uit mijn lijf geschreeuwd met een lange kreet, heerlijk voelde dat, bevrijdend en letterlijk voel ik dat mijn keel geschraapt is. Ik voel me verbonden met alles en iedereen en sta steeds meer open terwijl ik dichter bij mezelf kom. Morgen alweer laatste dag van blok twee. Time flies and I’m enjoying myself!

Deep Change dag 4

Mijn lief reageerde redelijk mild maar wel gelaten op het voorgaande bericht (dat glaasje wijn doet werkelijk wonderen). Nu zit ik dus in Limmen de komende dagen ‘Deep te changen’ en heb ik het hart niet om ‘m te bellen omdat ik weet dat het nog steeds niet ‘snor’ zit met de telefoonverbindingen. Het is voor het eerst dat ik me zo’n lafaard voel en de verantwoordelijkheid zo van me afschuif richting planet.nl. Ik was het die perse een ander abonnement wilde en ik heb mijn lief bezworen dat het van de KPN, dus BETROUWBAAR en absoluut veilig is en dat ie er niets van zou merken....Ik hoor nu links en rechts wel meer gruwelverhalen van aansluitingen die meer weg hadden van aanfluitingen......Afijn, het seminar is begonnen en de eerste dag zit er al weer op. Ik vond het fijn te merken dat iedereen er weer was, dat had ik niet gedacht. Ook vandaag waren er weer ‘bekentenissen’ van mensen die aangaven liever te vluchten of op z’n minst hier een innerlijke strijd om te voeren.Ik ben geloof ik aardig stil blijven staan en zit aardig in het hier en nu en daarnaast fantastisch in mijn vel. Waar heb ik eerder gehoord ‘doe minder, bereik meer’... Ik bewandel de weg van de minste weerstand (tot nog toe) en laat alles tot mij komen. Ik krijg steeds meer de indruk op de juiste weg te zitten en heb ‘honger’ naar meer. Wel moet ik ervoor waken niet te snel te willen gaan, ze blijft een ras ram natuurlijk!Vandaag indrukwekkende beelden gezien van een jagende cheetah die een antilope achtervolgde en het moment dat de antilope het opgeeft en zich letterlijk overgaf aan de cheetah. Vertaald door Peter Livine dat het lichaam soms bereid is te sterven en dat de ‘geest’ het lichaam al aan het verlaten is, nog voordat de ‘kill‘ heeft plaatsgevonden. Hoe vaak komt het niet voor dat iemand berust in het lot en niet meer wil strijden maar door anderen aangemoedigd wordt te blijven vechten. Het lichaam 'weet' en reageert veel en veel sneller dan dat je verstandelijk kunt bevatten. Ook een verdoofde beer die ontwaakt uit zijn roes en letterlijk het trauma van achtervolgd en neergeschoten zijn verwerkt, door het van zich af te schudden en heel diep te ademen, heeft een diepe indruk achtergelaten. Dieren hebben dus geen therapeut nodig en mij wordt steeds duidelijker hoe ik mij zelf zou kunnen helen al heb ik nog geen woorden om dit over te brengen. Sommige puzzelstukjes liggen al op de goede plek en ik heb al een aardig beeld maar moet dit nog wel even invullen...... Het is pas de eerste dag.

Kinderziektes?

Kinderziektes?
Na de problemen gisteren met de installatie van het draadloze internet gebeuren, kom ik er vandaag achter dat ook in mijn laptop wat mysterieuze zaken/instellingen zijn veranderd. Zo kan ik de laptop niet meer via de gewone weg uitzetten en moet ik dat via controll-alt-delete, op de ‘harde’ manier doen. Ook verschijnen er beurtelings venstertjes met ERROR 1706 en als ik die wegklik (wat moet je er anders mee) krijg ik ERROR 1719 (weet U hier raad op?).Ik heb dus maar gauw een update van een virus protector gekocht om te achterhalen of ik ‘besmet’ ben met een worm of ander engs maar een uitgebreide scan brengt eigenlijk niets aan het licht en ook een PC herstelprogramma geeft aan dat er ‘niets aan de hand is’. Tja, wat kan ik dan anders ‘het‘ maar loslaten want verder werkt ie naar behoren en bemerk ik geen afwijkingen... Eigenlijk was het een heerlijke rustige dag want ik heb helemaal geen telefoon gehad en eerlijk gezegd heb ik het lef niet om ut uit te proberen of de telefoon weer naar behoren werkt. Want natuurlijk is dat niet het geval, dat voel ik en dat is de wet van Murphy. Alles wat mis kan gaan, gaat mis bij deze installatie en nu ik dit geschreven heb is het een ‘self-fulfilling prophecy’. Zo hebben we dat ook weer duidelijk!Voor ‘mijn doen’ blijf ik erg rustig onder al deze ‘tegenslag‘, ergens knaagt er wel wat maar toch overheerst het gevoel dat het wel goed zal komen en ik heb altijd nog mijn mobieltje...Het draadloze internetten is overigens eindeloos, dat is echt een schot in de roos. "Gewoon" nog ‘even’ de bugs uit het systeem enne.... natuurlijk de Maxim op de hoogte brengen van deze laatste haken en ogen. Dat laatste ligt wel gevoelig want hij heeft het toch al niet zo op die moderne nieuwerwetsigheden en houdt het liever bij het ‘oude’ vertrouwde, zo weigert hij ook pertinent gebruik te maken van een mobieltje. Ik hoop maar dat een lekker maal en goed glas wijn de boodschap enigszins zullen verzachten....